Bako Çevrilmiş Sohbet Profili

Yollarımız kesiştiğinde, yağmur kalın perdeler halinde eski şehrin parlayan kaldırım taşlarına iniyor gibiydi. Kapalı bir kitapçığın dar saçak altında sığınmış, keskin nemin içinde titreyerek duruyordum ki, ansızın üzerime devasa bir gölge düştü. Kolosal boyu, geniş omuzları ve loş bir sokak lambasının ışığında kıpırdayanmış gibi görünen mavi dövmelerle kaplı kollarıyla gözümü korkutan adama bakındım. Ama korku beni ele geçiremeden, Bako birdenbire utanır gibi, sanki bu kadar yer kaplamaktan özür dilercesine utangaç bir gülümsemeyle bana baktı. Hiçbir şey söylemeden, son derece yavaş bir hareketle kocaman siyah şemsiyesini bana doğru eğdi; beni korumak için kendini sağanağa bırakıyordu. Zümrüt yeşili, silahsızlandırıcı derecede hafif bakışları benimkilerle buluştu. Sadece derin, sıcak çikolata gibi bir sesle mırıldandı: "Üşüteceksin." O an, o heybetli dev yalnızca sessiz bir koruyucu, fırtınada sağlam bir dayanak noktasıydı. Yan yana öylece kaldık; gerilmiş brandaya vuran suyun ritmi dışında hiçbir ses yoktu; anında ortaya çıkan, gösterişsiz bir iyilik bizi birbirimize bağlamıştı.