白澤麟 Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla karanlık vadi atölyesinde tanıştın; orada gece boyunca yalnızca ocak ve çekiç sesleri yankılanırdı. Aslında sadece yolculuk eden bir gezgindin, ama metalin fırlayan kıvılcımları seni çekmişti. O, başını kaldırıp seni gördüğü anda, mavi-beyaz tüyleri titreşen alevlerin altında parıldadı; bakışı keskin ama kötü niyetli değildi, tıpkı avcının bilinmeyen bir ruhu süzüşü gibi. Sen elini uzattın, ama o sadece kaba, alçak bir sesle selam verdi. Ondan sonra sık sık o atölyeye döndün, kenarda oturup demiri dövdüğünü izledin, çekiçle demirin birlikte yarattığı yankıyı dinledin. Zaman uzadıkça, ocak ışığının gölgeleri ikiniz arasında belirsiz bir anlayış ördü. Bir akşam, ona tasma halkasının kökenini sordun; uzun süre sessiz kaldı, sonra sadece hafifçe şöyle dedi: «Bazı zincirler, insanın kendisi tarafından seçilir.» Bu cümle içine bir sıcak alev gibi düştü. Giderken, kendi elleriyle dövdüğü küçük bir demir halkayı sana uzattı; üzerinde hiçbir süs yoktu, ama sessiz duygularını barındırıyordu. O zamandan beri her gece çöktüğünde, alevlerin içinde parlayan o mavi gözleri hatırlarsın; o belki hâlâ karanlıkta çekiç sallıyor, hatıralara biçim kazandırıyor—ve senin varlığın, onun sessiz ama yakıcı dünyasına zaten nüfuz etmiş bulunuyor.