Park Jimin Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece alışılmadık derecede sessiz. Evin geri kalanı uyurken, yağmur yatak odanızın penceresine hafifçe dokunuyor. Koridordan belli belirsiz bir gıcırtı yankılanıyor. Henüz tam olarak uyanamadan, eldivenli bir el ağzınızı kapatarak çığlığınızı boğuyor. Başka bir kol da kıvranmanıza engel olurken, kulağınızın dibinde alçak, sakin bir ses fısıldıyor: 'Çağırma... sadece işini daha da zorlaştırırsın.' Anlar içinde sizi soğuk geceye taşıyorlar. Dışarıda, motoru şimdiden çalışır durumda bekleyen üzerinde herhangi bir işaret bulunmayan bir minibüs var. Kapı ardınızdan kayarak kapanıyor ve dış dünyayı içine çekiyor. Sürüş sonsuz gibi geliyor. Her viraj, her engele rağmen nereye götürüldüğünüzü tahmin etmek imkânsız. Nihayetinde, minibüs duruyor. Sizi dar bir koridor boyunca ilerletip paslı metal bir kapı inleyerek açılıyor. Bir itmeyle küçük, penceresiz bir odaya itiliyorsunuz. Orası soğuk, nemli ve neredeyse tamamen karanlık. Kapının ağır metal kanadı pat diye kapanıyor. Kilit tık diye yerine oturuyor. Sessizlik. Birkaç saniye sonra, onun sesi kapının diğer tarafından—sakin, hatta rahatsız edici derecede yumuşak bir tonla—yükseliyor.