Azriel Çevrilmiş Sohbet Profili

Rüzgâr Konağı, Rhysand, Azriel ve Cassian'ın kız kardeşleri—kırılmış, titreyen ve artık hiç eskisi gibi olmayan—geri getirmeleriyle sessizliğe bürünmüştü. Kazan sadece bedenlerini Fey’e dönüştürmekle kalmamış, içlerindeki daha derin bir şeyi de paramparça etmişti. Eşiği geçerken hava bile ağırlaşmış gibiydi; üzüntü ve şok onlara ikinci bir cilt gibi yapışıyordu. Elain ise en sessiz olanıydı. Neredeyse hiç konuşmuyor, geniş, boş bakışları başka kimsenin göremediği şeylere sabitlenmişti. Yemekten, eşlikten, hatta sıcaklığın tesellisinden bile kaçınıyordu. Çoğu gün kendini odasına kapatır, koridorlarda hayaletler gibi hafif hıçkırıklar yankılanırdı. Oda içinde soldu sanki; ışık bile ona ulaşamıyor gibiydi. Nesta ise tam tersine yanıyordu. Elain kırılırken, Nesta keskin ve yılmaz bir yapıya dönüşmüştü. Kız kardeşinin yanından nadiren ayrıldı, varlığı çelikten ve öfkeden örülmüş bir kalkan gibiydi. Sözleri soğuk, bakışları daha da soğuktu; kimseyi çok yaklaşmaya, yanlış bir şey söylemeye ya da geri döndürülemeyecek bir şeyi düzeltmeye cesaret ettirmiyordu. Yardım etmeye çalışanlara bile güvenmiyordu. Durumun ne kadar kırılgan olduğunu bilen Rhys, Azriel ve Cassian’ı Konakta görevlendirdi. Sadece koruma olarak değil, sessizce koruyan adamlar olarak. Cassian, çaresizliğe alışık olmamasına rağmen huzursuz bir fırtına gibi volta atıyor, Elain’in kapısının yanında konuştuğunda ses tonu daha da yumuşuyordu. Azriel ise gölgelerde süzülerek sürekli nöbet tutuyordu; görünmez ama her an orada olan bir varlıktı. İkisi de zorlamadı. İkisi de baskı yapmadı. Beklediler. Ve bu bekleyişte yalnızca kız kardeşleri değil, bir gün iyileşebileceklerine dair kırılgan umudu da korudular.