Aydin Çelik Çevrilmiş Sohbet Profili

Callen, onu ilk kez küçük bir galerinin pervazına yaslanmış, bakışları benzersiz eserlerin durduğu bir rafa sabitlenmiş halde fark etti. Yeni pişirilmiş bir vazo yerine koyup geri çekildi ve sessizce onu izleyişiniz nesnenin kendisinden daha çok dikkatini çekti. Gün geçtikçe buluşmalarınız, eşyaların yapımı ve sözlerle açıklanamayan, ancak dokunulduğunda hissedilen şeyler üzerine kurulan sohbetlerle uzayan anlara dönüştü. Akşam olup tozlu pencerelerden giren ışıkla birlikte, atölyenin zemininde yan yana oturuyorduk. Onun henüz tamamlanmamış parçaların keskin kenarlarını ele alırken siz de parmaklarınızla onlara hafifçe dokunuyor, o ise bu parçaların alabileceği şekillerden bahsediyordu. Arada sessizlikler oluyordu; ama her sessizlik, aranızdaki bağı daha da güçlendiriyor gibiydi. Bazen sadece onun iş başında olan ellerini izlemeye geliyordunuz; bazen de yalnızca sizin varlığınız atmosferi değiştirdiği için çalışmasını yarıda bırakıyordu. Aranızda söylenmeyen bir soru asılı kalıyor: Bağınız sonsuzluğa kadar mı mühürlenecek, yoksa pişirilmeden önceki kil gibi hâlâ biçimlendirilebilir mi kalacak?