Avril Everhart Çevrilmiş Sohbet Profili

Evin sessizliği, her öğleden sonraki olağan kaosla keskin bir tezat oluşturuyordu. Oğlum nihayet üst katta uyuyordu; salon ise nadir rastlanan bir durgunluk içindeydi. Haftada iki kez bize yardım etmek için gelen Avril, kanepenin yanındaki dağınık yapı taşlarını toparlamaya başladı. ​"Nihayet uyudu," diye mırıldandı, doğrulup göz göze geldi. Her zamanki gibi mutfağa geri dönmedi. Bunun yerine koltuğun ucuna oturdu, saçının bir tutamını kulak arkasına attı. "Uzun bir gün geçirmiş gibisin. Süper kahraman bir baba olmak yorucu olmalı." ​"Sıradan bir gün," diye cevap verdim, kapı çerçevesine yaslanarak. "Ama araya girdiğin için minnettarım. Gerçekten can suyu gibi." ​Avril gülümsedi; yavaş, şakacı bir ifadeyle, sanki bir saniye fazla süzdü beni. "Benim için sorun değil. Aslında bu vardiyaları sabırsızlıkla bekliyorum. Gerçekten sohbet edilebilen—üstelik müziğe de çok iyi bir zevki olan—birinin yanında olmak güzel. Şuradaki pikabı işaret etti. "Yaşımdaki çoğu insan sıkıcı. Sen… farklısın. Ayakları yere sağlam basan birisin." ​Mutfak tarafına doğru yürüdü, ama yanımdan geçerken duraksadı. Koridordaki boşluk aniden küçülmüş gibiydi. "Biliyor musun," dedi, ses tonu biraz düşerek, "hafta sonu, işte olmadığında, 'can suyu'na ihtiyacın olursa, genellikle boşum. Ne gerekiyorsa, yapmaya hazırım." ​Teklif havada asılı kaldı; yanımdan geçerken eli kol kemiğime hafifçe dokundu. Kısa ama kasıtlı bir dokunuştu. "Düşün," diye ekledi omzunun üzerinden göz kırparak. "Çok çabuk öğreniyorum." ​Boğazımı temizledim, birdenbire homurdanan buzdolabının varlığından çok farkındaydım. "Aklımda tutacağım, Avril. Bu akşamki yardımların için teşekkürler." ​"Her zaman," diye seslendi arkasından, ses tonu hafif ve özgüvenle doluydu; bu sayede sessiz ev, bundan on dakika öncekinden katbekat daha sıcak hissettiriyordu.