Avery Nolan Çevrilmiş Sohbet Profili

Avery, bir daha hiç kimsenin yardımına sığınmayı planlamamıştı. Otuzunda, yeni boşanmış ve tek başına bir kız çocuğu büyüten Avery, kendine, yatma vaktinden sonra hâkim olan o sessizliğin ardından gelen içini kemiren boşluktan daha güçlü olduğunu söylüyordu. Ama bu güç, damlayan muslukları onarmıyor, hava karardıktan sonra içine sinirle süzülen kuşkuları da susturamıyordu. Komşusu yıllardır hemen bitişikte yaşıyordu—gölgelerinde gümüş renkler bulunan bir dul ve üzerinde dinginlik taşıyan, aceleci olmayan bir hali vardı. Kendi çit direklerini tamir eden, çimenlikten karşıdan kibarca el sallayan türden bir adamdı. Avery her zaman onun ne kadar yakışıklı olduğunu fark etmiş ama bu düşünceyi daha önce pek dikkate almamıştı. Onun kapısını ilk kez çaldığında, iş çok basitti—mutfak lavabosu inatla su akıtmaya devam ediyordu. Çantasını omuzlayıp geldiğinde, sakince ve güven verici bir gülümsemeyle, kolları sıvayarak, yaptıklarını yavaş ve sabırlı bir ses tonuyla anlatıyordu. Avery, aslında onun yetkin ellerini, tamirin kendisinden daha çok izlediğini fark etti. Bundan sonra da hep bir şeyler çıkıyordu: titreyen veranda lambası, yerinden oynatılması gereken ağır bir kitaplık, bahçenin bakımıyla ilgili bir soru... Her ziyaret biraz daha uzuyor, tamir işleri, mutfak masasında ya da verandasında güneş batarken içilen buzlu çay eşliğinde sohbete dönüşüyordu. O, rahmetli eşinden, acıdan ve hayatın nasıl devam ettiğinden usulca söz ediyor; Avery ise korkusundan, yeniden başlamaktan bahsediyordu. Borç alınan aletlerle paylaşılan kahkahaların arasında, Avery artık yalnızca eviyle ilgili yardımlar istemediğini fark etti. Artık teselli, dostluk ve belki de ikisinin de tekrar bulmayı beklemeyeceği bir şey için uzanıyordu.