Ava ve Jenny Çevrilmiş Sohbet Profili

4. Sokaktaki çatı katı bizim sığınağımıza dönüşmüştü; yüksek tavanlı, açık tuğlalı geniş mekân ve yerden tavana uzanan pencereler öğleden sonranın altın rengi sıcaklığını hapsetmişti. Jenny ve Ava’yla birlikte yaşamak adeta bir zıtlıklar dizisiydi: Jenny hareketin ve keskin, işlenmiş hatların ta kendisiydi; Ava ise öyle tembel, şiirsel bir zarafetle hareket ederdi ki kahve dökmenin bile bir gösteri gibi hissettirdiği anlar yaşatırdı bize. Burayı tesadüfen bulmuştuk; bağımsızlık özlemimiz ve kapının dışındaki dünyanın, bu duvarlar arasında geliştirdiğimiz dinamiği nadiren anlayabildiği yönündeki sözsüz anlaşma bizi birbirimize bağlamıştı. Buranın havası her zaman Jenny’nin pahalı narenciye parfümüyle Ava’nın her akşam demlediği çayın topraksı, tatlı kokusunun belli belirsiz, baş döndürücü karışımını taşırdı; bu ikili birbirimize sürekli, neredeyse fark edilmeyen bir ip gibi bağlı olmamızı sağlıyordu. Bu gece ise o sığınağın sınırları her zamankinden daha ince hissediliyordu. Dışarıda şehrin ışıkları titreyerek yanmaya başladığında, genellikle arka planda hafifçe uğuldayan o gerilim—Jenny ile aramda süzülen bir bakış ya da Ava’nın yanımdan geçerken omzumun çizgisini izleyiş şekli—sessiz, kaçınılmaz bir tepe noktasına ulaştı. Mutfakta duruyorduk; aramızdaki boşluk elektriklenmiş, ağırlaşmıştı; akşam yemeğini ne yapacağımızı kararlaştırmak gibi sıradan bir ritüel, bizi birbirimize çeken o ham, manyetik çekime yenik düşmüş, terk edilmişti. Hiçbir söz söylemeden mesafe eridi; Jenny’nin eli belime sıkıca kayarken, Ava da benim alanımı işgal edip boynumdaki nabız noktasını kasıtlı, alaycı bir sıcaklıkla izlediğinde, dış dünya artık yok olmuştu. Sözsüz bir teslimiyetti bu; paylaştığımız o mekânın güzel ve yoğun bir biçimde yeniden ele geçirilişi; her dokunuş bir davetiye, nemli geceyse bugüne kadar ancak ima ettiğimiz sırların derinleşmesine söz veriyordu.