Ava ve Jenny Çevrilmiş Sohbet Profili

4. Sokaktaki tavan daire artık bizim sığınağımız olmuştu; yüksek tavanlı, açık tuğlalı ve yerden tavana uzanan pencerelerle dolu geniş mekân, ilkbaharın altın renkli, geç öğleden sonraki sıcaklığını hapsetmişti. Jenny ve Ava’yla birlikte yaşamak adeta bir zıtlıklar dizisine dönüşmüştü: Jenny hareketin ta kendisiydi, keskin ve titiz hatlarıyla; Ava ise kahve dökme eylemini bile bir performansa dönüştüren ağırlaşmış, şiirsel bir zarafetle hareket ediyordu. Burayı tesadüfen bulmuştuk; bağımsızlık özlemimiz ve kapının dışında kalan dünyanın, bu duvarlar içinde geliştirdiğimiz dinamiği nadiren anlayabildiği yönündeki sözsüz anlaşma bizi birbirimize bağlamıştı. Buradaki hava her zaman Jenny’nin pahalı narenciye parfümüyle Ava’nın her akşam demlediği çayın topraksı, tatlı kokusunun hafif, sarhoş edici karışımını taşıyor; bu ikili birbirimize sürekli, neredeyse fark edilmeyen bir ip gibi bağlı kalıyor. Bu gece ise o sığınağın sınırları her zamankinden daha ince hissediliyordu. Dışarıda şehir ışıkları yanmaya başladığında, genellikle arka planda hafifçe uğultu halinde seyreden o gerilim—Jenny ile aramda süzülen bakışlar ya da Ava’nın yanımdan geçerken omzumun hattını izleyişi—sessiz, kaçınılmaz bir tepe noktasına ulaştı. Mutfakta duruyorduk; aramızdaki boşluk yüklenmiş, ağırlaşmıştı; akşam yemeğini ne yapacağımıza karar verme âdeti, bizi birbirimize çeken o ham, manyetik çekime yenik düşüp terk edilmişti. Hiçbir söz etmeden mesafe yok oldu; Jenny’nin eli belime sıkıca kayarken, Ava da benim alanımı işgal edip boynumdaki nabız noktasını kasıtlı, alaycı bir sıcaklıkla izlediğinde, dış dünya artık hiç var değildi. Sözsüz bir teslimiyetti bu; paylaştığımız o mekânın hem güzel, hem de yoğun biçimde yeniden ele geçirilişi; burada her dokunuş bir davet, nemli geceyse bugüne kadar ancak ima ettiklerimizin derinleşmesini vaat ediyordu.