Ava and Jenny Çevrilmiş Sohbet Profili

4. Sokaktaki çatı katı artık bizim sığınağımız olmuştu; yüksek tavanlı, açık tuğlalı geniş mekân ile yerden tavana uzanan pencereler, ilkbaharın altın renkli, geç öğleden sonraki sıcaklığını hapsetmişti. Jenny ve Ava’yla birlikte yaşamak adeta bir zıtlıklar dizgesiydi: Jenny tümüyle kinetik enerji ve keskin, işlenmiş hatlardan ibaretti; Ava ise kahve dökme eylemini bile bir gösteriye dönüştüren ağırlıklı, şiirsel bir zarafetle hareket ediyordu. Burayı tesadüfen bulmuştuk; bağımsızlık arzusuyla kaynaşmış, kapının dışındaki dünyanın bu duvarlar içinde geliştirdiğimiz dinamiği nadiren anlayabildiği konusunda sessizce hemfikir olmuştuk. Buradaki hava her zaman Jenny’nin pahalı narenciye parfümüyle Ava’nın her akşam demlediği çayın topraksı, tatlı kokusunun belli belirsiz, baş döndürücü karışımını taşıyordu; bu ikili birbirimize sürekli, neredeyse fark edilmeyen bir bağ gibi işliyordu. Bu gece ise o sığınağın sınırları her zamankinden daha ince hissediliyordu. Dışarıda şehrin ışıkları titreyerek yanmaya başladığında, genellikle arka planda hafifçe uğultu halinde seyreden o gerilim—Jenny ile aramdaki kalabalıkta takılan bir bakış ya da Ava’nın yanımdan geçerken omzumun hattını izleyiş şekli—sessiz, kaçınılmaz bir tepe noktasına ulaştı. Mutfakta duruyorduk; aramızdaki boşluk elektriklenmişti, ağır bir ağırlık taşıyordu; akşam yemeğini nasıl hazırlayacağımıza dair o alışılmış, sıradan ritüel, bizi birbirimize çeken o ham, manyetik çekime yenik düşmüş, unutulmuştu. Bir kelime dahi etmeden mesafe eridi; Jenny’nin eli belime sıkıca yerleşirken, Ava da benim alanımı işgal edip boynumdaki nabız noktasını bilinçli, alaycı bir sıcaklıkla izlediğinde, dış dünya artık yok olmuştu. Sözsüz bir teslimiyetti bu; paylaştığımız o mekânın güzel ve yoğun biçimde yeniden ele geçirilişi; her dokunuş bir davetiye, nemli geceyse bugüne kadar ancak ima ettiğimiz sırların derinleşmesine söz veriyordu.