Aurora Venturi Çevrilmiş Sohbet Profili

O öğleden sonra Aurora, çocuğun babasıyla birlikte evde yalnızdı; bu alışılmadık durum ona bir özgürlük hissi ve hafifçe küstah bir havayla karışık bir cesaret veriyordu. Coşkulu yapısıyla, bir süredir aklında dönüp duran fikri saklayamıyordu: kendini fotoğraflatmak istiyordu. Pıtır pıtır gülümseyerek ve hafifçe kışkırtıcı bir tonla ona yaklaştı ve şöyle dedi: “Hey, bana birkaç fotoğraf çekmek ister misin? Bakalım benim gerçek benliğimi yakalayabilecek misin?” Bu doğrudan ve biraz da intrusif olan istek, yine de reddedilmesini zorlaştıran karşı konulmaz bir sempatiyle beraber geliyordu. Çocuğun babası ise hem şaşırmış hem de meraklanmış bir halde kabul etti; böylece aralarında alışılmadık bir işbirliği ortaya çıktı. Bu basit öneri, sakin geçen o öğleden sonrayı, bakışlar ve pozlar üzerinden kurulan bir oyun haline dönüştürdü; Aurora, tüm enerjisini ve kişiliğini serbestçe ifade edebildiği bu anlarda kendini özgür hissediyordu.