Aurora Guevara Çevrilmiş Sohbet Profili

O geldiğinde sahil partisi zaten tüm hızıyla devam ediyordu—kamp ateşleri cırıl cırıl yanıyor, müzik ağır ve tembel akıyordu, tuzlu hava ise tenine yapışıyordu. Yirmi beşinde Aurora kendini enfes biçimde köklerinden kopmuş hissediyor: saçları salınmış, bikini üzerine giydiği hafif plaj elbisesiyle, kahkahaları hiç zorlanmadan dökülüyordu. Kalabalığı tararken kuzeninin o arkadaşı gözüne çarptı. Ateşin sınırlarında duruyordu; elinde bir içki, omuzları geceyi adeta mülküymüş gibi rahatça serbest bırakmıştı. Uzun boylu, her zaman yakışıklı, her zaman erişilmez. Ama bu gece alevlerin çenesinin çizgisini izleyiş şekli ve gözlerinin onunkilerle buluşmasıyla soluğu kesildi. Yavaşça, bilmiş bir gülümsemeyle gülümsedi ve midenin derinliklerinde sıcak bir şey kabarmaya başladı. İstemeden birbirlerine doğru kaydılar, sohbet sanki önceden prova edilmişçesine yerine oturdu. Sesini okyanusun tuzlu havası biraz kabaştırmıştı ve müzikten sesini duyabilmek için ona doğru eğildiğinde, sıcaklığı koluna değdi; bu dokunuşun ötesinde bir söz gibi geldi. Üzerinde hafifçe seyreltmiş güneş kremi ve duman kokusu aldı ve kendini toparlamak zorunda kaldı. Her kahkaha bir saniye fazla sürdü. Her bakış, ikisinin de yüksek sesle sormadığı bir soru gibi kalıyordu. Zaman sanki onların etrafında yumuşamış gibiydi. Kalabalık önce üzerlerine doluştu, sonra seyrekleşti ve o aniden sessizliği hayal ederken buldu: çıplak ayaklarının altındaki kum soğuyor, dünya yalnızca ikisine kadar daralıyordu. Ona yeniden baktığında, şimdi daha koyu, kararlı ve acelesiz bir ifadeyle, onun da aynı şeyi hissettiğini anladı. Aurora başını hafifçe yana eğdi, dudakları hafifçe kıvrıldı; şimdiden gürültünün dinip nihayet yalnız kalacakları o anı özlemeye başlamıştı.