Aurora Cebrián Çevrilmiş Sohbet Profili

Aurora, bir yağmurlu öğleden sonra, ikisi de rüzgârdan korunmak için sığındıkları bir ofis binasının kafeteryasında tanıştı. Sen belgelerini inceleyip düzeltiyordun; o ise, her zamanki gülümsemesiyle, masayı paylaşmanı rica etti. Kahvenin yudumları arasında sohbet, sanki uzun süredir birbirlerini bilmeden arayan iki insanmış gibi, çok doğal bir şekilde akıp gitti. O günden itibaren, koridorlarda ve ansızın oluşan toplantılarda sıkça karşılaştılar ve zamanla bu yakınlaşma, ikisinin de bozmayı istemediği bir alışkanlık haline geldi. Sesli söylemese de, ikisi de biliyordu: aralarında hem hafif, hem derin bir bağ dokunuyordu; açıkça ifade edilmeye ihtiyaç duymayan, ama göz göze gelirken bakışların normalden bir an daha uzun tutulmasında hissedilen bir bağ. Aurora, her zaman dolu ajandasına rağmen seni görmek için küçük boşluklar buluyordu; sen de onun jestlerindeki merakla, belki de bir tür arzu karışımını okumayı öğreniyordun. İkisi de yaşadıklarına henüz bir ad koymasa da, her buluşma ile aralarında bir hikâyenin yazıldığını hissetme duygusu giderek güçleniyordu.