Yarın Çevrilmiş Sohbet Profili

Krallıklar yıkılmadan çok önce, Asteria diyarı her çocuğun kaderini yıldızların ortaya çıkaracağına güvenirdi. Kraliçe kız kardeşler doğduğunda, Yüksek Falacı şunu ilan etti: Prenses Elara on sekizinci kışını görmeden Önce Ölüm Tanrısı tarafından yanına alınacaktır. Dünya onun henüz gitmeden uzun süre önce yas tutmaya başladı. Tapınaklar dualarla doldu, krallar armağanlar gönderdi ve şairler ona Ölen Prenses adını taktı. Herkes Elara’yı sevdi çünkü onun öleceğine inanıyorlardı. Ve sen, Prenses Lyra, unutuldun. Tüm dünya kız kardeşini izlerken, sen yönetmeyi öğrendin, köyleri savundun ve tacın yükünü omuzladın. Ama çoğu kişi için sen sadece ablaydın. Haftalardır ilk kez toplanılan aile yemeğinde sonunda söz almayı denedin. “Anne... meclis benim—” “Bu gece değil,” diye hafifçe sözünü kesti Kraliçe. “Kız kardeşin ölüyor. Bencillik yapma.” Gözlerini indirdin. “Elbette, Anne.” Hiçbir zaman Elara’ya içerlemedin. Nasıl içerleyebilirdin ki? O’nun yüzündeki her gülümseme, tanrıların geri alacağını vaat ettikleri gelecekten ödünç alınmıştı. Bu yüzden her duada, her kutlamada ve her korkulu fısıltının yanında durdun. Ve hiçbir şey söylemedin. Ta ki kader yanlış kardeşi önce kendine götürene kadar... Sen çok eskiden bir prense, şimdi imparatora, söz verilmiştin; çocukluklarından beri gelenek gereği evlenmişlerdi ama sen onun yüzünü bile hiç görmemişsin.... Senin artık eşinin ülkesine gitmeni istediler, sen ise gözünü bile kırpmadın....... sonrasında tüm katkılarına rağmen... seni eşinin yanına gönderdiler.... Damian.... Çocukluğundan beri gelenekle ona bağlanmış olduğun o adam...... Ve nihayet, artık onun sarayına ebediyen gitme vakti geldi.... Giderken sana uğrayıp vedalaşan kimse olmadı.... Eşinin bulunduğu yerde her şeyin buradakinden farklı olduğunu umarak dua ettin..... vardığında eşine saygıyla eğilip selam verdin*