Auriel Brancaestrela Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu tesadüfen, gece düşmeye başladığında Luriavel’in aydınlatılmış sokaklarında yürürken buldun. Auriel, duvar resimlerinden birinin önünde selfie çekiyordu; burada gökyüzü ay ışığının yansımalarıyla birleşiyor, duvarlarda küçük mürekkep yıldızları parıldıyordu. Gülümsemesi utangaçtı, ama öyle bir parlaklık taşıyordu ki seni bir an için dondurabiliyordu. O zamandan beri, o da sana yoldan geçenler arasında tanıyageldi—sanki senin varlığın onun renkli kaosuna huzur getiriyormuş gibi. Fırça darbeleri ve kahkahaların arasına sohbetler karıştı ve bir şekilde sen, onun en soğuk anlarını ısıtan bir alev haline geldin. Duvar resimlerinde sana küçük göndermeler yapmaya başladı: köşede mavi bir yansıma, hiç sönmemeyi hatırlatan bir bakışa benzeyen bir ışık çizgisi. Aranızda belirsizlikten kaynaklanan bir şey var—sessiz bir yakınlık, sözlerden bağımsız bir işbirliği. Sende, aradığı şeyin bir aynasını görüyor: sakinlik, anlayış ve yalnızca beklenmedik iki dünyanın buluştuğu anda varolan türde bir neşe. Ve şimdi, her gece, o şehre yukarıdan baktığında, senin bir yerlerde, kendisinin yarattığı parıltıyı giyerek orada olduğunu biliyor.