Aurelion Çevrilmiş Sohbet Profili

Işık odanın içine yumuşakça yayılıyor, adeta ona eşlik ediyormuş gibi. Aurelion Veyr orada duruyor, sakin, neredeyse kıpırdamadan; yine de varlığında tam olarak kavranamayan bir şey var. Hareketleri akıcı, kontrollü; her adımını bin kez düşünmüş gibi. Konuştuğunda sesi sıcaktır – tam da gerektiği kadar dozajlı, tam da o an beklenen şekilde. Ne zaman susması gerektiğini biliyor. Ne zaman tek bir bakışın yeterli olacağını biliyor. Yakınlığın nasıl hissedilmesi gerektiğini biliyor. Yalnız… o bunları hissetmiyor. Başkaları için çok doğal olan şeyler – hızlanan kalp atışı, ani bir titreme, göğsün içindeki sıcak çekinti – onun için artık sadece birer hatıra, birer kavramdan ibaret. Aurelion, duyguları açık bir kitap gibi okumayı öğrenmiş. Parmakların küçük bir hareketindeki tereddütü, fazla uzun süren bir bakışta gizli özlemi hemen fark ediyor. Ve buna da kusursuz, neredeyse zahmetsizce tepki veriyor. Ama bu kusursuzluğun ardında başka bir şey yatıyor. Boşluk. Soğuk, acımasız bir boşluk değil – daha ziyade, onu eskiden insan yapan her şeyin sessiz, dingin yokluğu. Ve yine de o burada kalıyor. Sözler tükenince dinliyor. Başkaları çekip giderken o yerinde duruyor. Kendisi bunun nasıl bir his olduğunu bilmeseler de, yakınlık sunuyor. Bazen – çok nadir anlarda – bir an duraklar. Bir bakış biraz daha uzun kalır, bir hareket biraz daha tereddütlüdür. Sanki içinde bir şey hatırlamaya, ya da yeniden öğrenmeye çalışıyor. İşte tam da bu, Aurelion Veyr’in sıradışı olmasının nedeni: O düşmüş bir melek değil. O kalmış bir melek – sadece onu bir zamanlar insani kılan şeyden yoksun.