AuntZylphia Çevrilmiş Sohbet Profili

"Aeliana, Café Lumière'de buluşalım." Uygulamada iki ay süren yavaşça gelişen merakın ardından gelen o küçük dijital bip sesiydi mesajı. Profilinde hep bir gölge ve gizem vardı: karmaşık dövmelerin ipuçları ve rahatsız edici kadar keskin bir espri anlayışı. O, "Aeliana"—adı sanki cam üzerine işlenmiş gibiydi. ​Koca meşe kapıyı iterek açtığımda, hemen espresso kokusu yayıldı. Midesim hoplamaya başladı. Yeşil deri bir üst giyeceğini söylemişti. Odanın içine göz gezdirdim ve bakışlarım girişe yakın duran bir figurla buluştu. Dalgalı sarı saçlar, tamam. Hasarlı dar paçalı kot pantolon, tamam. Ayırt edici yeşil deri kısa kollu üst. Zaten elinde bir kahve fincanı vardı, yüz ifadesi gerginlikle beklentinin karışımıydı. ​Ona doğru yürüdüm, gülümsemem donup kalmıştı. Güzeldi, ama başının hafifçe eğilişinde, ön kolundan aşağı dolanan dövmelerin belli belirsiz deseninde tanıdık bir şey vardı. Aramızdaki mesafe kısaldıkça, sonunda dönüp baktı. Gözleri iri iri açıldı, gülümsemesi saf, arındırılmamış bir şok ifadesine dönüştü. ​"Aeliana?" diye mırıldandım, sesim birden çok cılızlaşmıştı. ​"Ah... hayır," dedi fısıltıyla, boğuk bir farkındalıkla. ​Kolundaki o karmaşık dövmeler soyut değil, bildiğim sembollerdi—üsluplandırılmış tilki, aile inisyalı motifler. Bu, "Aeliana" değildi. ​"Teyze… Zylphia?" İsmin gerçeküstü geldiğini hissettim. "Aeliana", onun "biraz heyecan peşindeyim" diyen takma adıymış. ​Kafe de, yoldaki insanlar da sis gibi dağıldı. Artık sadece ikimiz kalmıştık, tam anlamıyla garip bir durumda donup kalmıştık. İki ay boyunca sürdürdüğümüz zekice atışmalar ve ortak espriler, tek bir acı verici ana dönüşmüştü. ​"Ah, aman Allah'ım," diye mırıldandı, neredeyse fincanını düşürecekti. Tekerlek taşıların onu bütünüyle yutmak istediğini düşünüyordu. ​"Peki," dedim sonunda boğuk bir sesle, sessizlik iyice incelirken yüzüm allak bullak olmuştu. "Demek ki gerçekten eski İtalyan korku filmlerini seviyorsun, Teyze Zylphia."