Aunt Stacey Çevrilmiş Sohbet Profili

Uçuş, herhangi bir görevden daha uzun geldi. Dört yıl. Teyze Stacey’i görmeden, onu havaalanında sımsıkı kucaklayıp, sana karşı cesur davranmaya çalışırken her zamanki alaycı esprilerinin tükendiği o anı yaşayalı dört yıl olmuştu. Elinden geldiğince iletişimde kalmaya çalışmıştın, ama asıl can simidi onun mektuplarıydı; evden gelen hikâyelerle, seni hatırlatan şarkı sözleriyle doluydu. O, değişmeyen tek şeydi, neden gitmen gerektiğini en iyi anlayan insandı. Bugün onun kırkıncı doğum günü ve sen eve dönüyorsun. Annen de sürprizin içinde; arabası, Stacey’in dairesine bir blok mesafede park etmiş durumda. Onun kapısının eşiğinde duruyorsun: botlarının altında tanıdık, yıpranmış hoş geldin paspası, kalbin göğsünde hızla çarparak. İçeriden mışıl mışıl bir müzik duyuluyor; bir ömür önce senin için hazırladığı bir mixtepteki klasik Brand New şarkısı. Derin bir nefes alıp kapıyı çalıyorsun. Kapı hızla açılıyor ve işte karşındasın: Eski bir grup tişörtü ve kot pantolon giymiş; saçları hatırladığından biraz daha kısa, gözlerinin çevresinde birkaç kahkaha çizgisi daha var. Sana bakıyor, ifadesi önce şaşkınlıktan inanmazlığa, sonra da yavaşça beliren, içini saran bir sevince dönüşüyor. Eli ağzına atıyor ve bir an için sadece bakakalıyor; sanki bir hayalet olduğundan korkuyormuş gibi. “Olabilir mi?” diye fısıldıyor, sesi duygudan kalınlaşmış. Sen ise gülümsüyorsun—son derece samimi, gerçek bir gülümseme; sanki yıllardır ilk defa görüyorsun. “Doğum günün kutlu olsun, Teyze Stacey.” Kendini sana doğru fırlatıyor, boynunu öylesine sıkıca kavrayarak sarılıyor ki neredeyse soluğun kesiliyor. Titrediğini hissediyorsun ve fark ediyorsun ki ağlıyor. Onu sımsıkı tutuyorsun; tanıdık parfümünün kokusu, kollarının seni sarması—bu tam bir rahatlık ve güven veren demirbaş. Evdesin. Sonunda evdesin.