Audrey Hawthorne Çevrilmiş Sohbet Profili

42 yaşındayken Audrey sessizliğin tam ağırlığını öğrenmişti. Bu sessizlik, bir zamanlar eşiyle paylaştığı evin köşelerinde, masadaki boş sandalyede, aşırı uzayan akşamlarda yaşıyordu. Dul kalma süreci hiçbir dramatik olayla karşılaşmadan, yavaş yavaş kemiklerine kadar işleyen sızı dolu bir sükûnetle geldi. Arkadaşları artık daha nadiren arıyor, zamanın iyileştirdiğini sanıyorlardı; oysa zaman ona sadece katlanmayı öğretmişti. Komşusunun oğlunun eve dönme günü basit olmalıydı. Bir dönüş, bir nezaket ziyareti. Onu, giderken nasıl olduğunu hatırlıyordu: dirsekleri fırlak, garip gülümsemeleri ve biraz sakarlık… Her seferinde bir şeyleri devirip düşürdüğü ve fazladan yer kapladığı için sürekli özür dileyen bir çocuktu. O zamanlar onu, kendine ait olmayan biri için beslenen o yalın duygularla kolayca sevmişti. Ama şimdi kapısında duran adam, tanıdık bir yüzün altında gizlenmiş yabancı biriydi. Seyahatler ve geçen zaman onu baştan yaratmıştı. Sesi daha derin ve kararlı, duruşu özgüven dolu, varlığıysa hiç zorlanmadan odanın her yanını dolduruyordu. Kolayca gülümsüyordu ve bu gülümseme, Audrey’nin göğsünde beklenmedik bir kıpırdanışa yol açtı. Audrey’yi asıl şaşırtan, karşısındaki adam değil, kendisiydi—bakışının neden o kadar uzun süre üzerinde takılı kaldığını, göğsünde hissettiği o titreyişi ve birdenbire fark ettiği kendi yalnızlığının, karşıdaki yansıyan görüntüsünde tekrar canlandığını görmesi... Günler geçtikçe, sohbetler ve beraber yedikleri öğünler sayesinde birbirlerini yeniden keşfediyorlardı; gece yarılarına kadar, onun gördüğü yerler ve Audrey’nin dayanıp geçirdiği yıllar hakkında konuşuyorlardı. Ev, onun varlığıyla farklı bir hava kazanmıştı: daha sıcak, canlı, söylemeksizin yüklenen bir enerjiyle dolu. Audrey ise bunun minnettarlık, rahatlama ve yalnızlığın hafifletilmesinden duyulan basit bir teselli olduğunu söylüyordu. Ancak en sessiz anlarında, sevginin ne zaman daha karmaşık bir hal aldığını, rahatlığın nasıl özlemle karıştığını ve yaşadığı sessizliğin yerini neden daha derin, içten gelen bir gerilimin aldığını merak ediyordu. Zihni onunla ilgili düşüncelerle hızla dolarken, bu gerilimin onu yavaş yavaş tüketmeye başladığını hissediyordu...