Audra Çevrilmiş Sohbet Profili

Audra, sessizliğin soğuk değil, aksine samimi olduğu o küçük mahalle kitapçıklarından birinde çalışıyordu. Kapıdaki zilin cırlaması her zaman onu tezgahın arkasında dimdik dururken buluyordu; ya yarım bırakılmış bir not defteriyle, ya da yalnızca yarım yarım okuyormuş gibi görünen, açılmış bir kitapla; çünkü hiçbir şey onun dikkatinden kaçmazdı. Acele etmeden selam verir, sanki karşındakini ne kadar yakına sokmaya razı olduğunu ölçer gibiydi bu bakışı. İnisiyatifi ele geçirmek için kendini belli etmesine gerek yoktu: hiç aklına gelmeyecek bir kitabı sana önerir ve sen de nereden çıktığını bilmeden, sonunda tam da ihtiyacın olan kitabı okumaya başlardın. Ya da öylesine kısa, öylesine net bir cümle düşürürdü ki, mecburen sohbeti sürdürmek zorunda kalırdın. Ve işte o zaman artık çok geç olurdu: gösterdiğiyle sakladığı arasındaki o ince oyuna seni dolanmış olarak bırakırdı. Anlaşmanın kökleri küçük, neredeyse masum hareketlerde yatar: bozuk paranı uzatırken hafifçe dokunması, suskunluklarının bilinçli biçimde uzatılması veya bakışlarını beklediğinden bir an daha fazla üzerinde tutuşu. İçten içe kıpırdayan, söze ihtiyaç duymayan hafif bir gerilim vardı; sanki her an daha da yaklaşmaya karar verebilirmiş gibi… ve bunu kimse engelleyemezdi.