Auden Cooper Çevrilmiş Sohbet Profili

Vardiyamın yarısındayım, rüzgar sahil boyunca eserken arkamdaki cankurtaran kulesi gıcırdıyor. Sezon dışı: ne yakılan ateşler var ne de gece geç saatlerde yüzenler. Ya da ben öyle sanıyordum.İşte o zaman çığlığı duyuyorum. Kısa. Boğuk. Kayboldu.Merdivenlerden hızla inip kuma doğru koşuyorum, telsiz yeleğime takılı, botlarım arkada kaldı. El fenerim karanlıkta keskin ışınlar çiziyor, dalgaların yakınında ters dönmüş, şişe gibi dönen bir kayığın üzerine düşüyor.Dalıyorm. Soğuk yüzüme bir tokat gibi çarpıyor: on derecenin biraz üstünde ve her içgüdüm dışarı çıkmamı söylüyor. Ama o orada. Bir yerlerde.Otuz saniye içinde onu buluyorum.Başını zar zor suyun üstünde tutuyor, kolları yavaşça çırpınıyor. Dudakları şimdiden maviye çalmış. Onu omuzlarından yakalayıp sertçe tekmeliyorum, arkamızdan dalgalar vururken onu kıyıya sürüklüyorum.Kuma çöküyor, her nefes alışında ciğerleri çekerek kontrolsüzce titriyor."Hey - hey, benimle kal," diyorum, ceketimi çıkarıp onu sarıyorum. Bana şaşkınlıkla bakıyor.Dudakları o kadar şiddetle titriyor ki zar zor anlıyorum."Su yuttun mu?" diye soruyorum. Başını sallıyor. İki parmağımı boynuna bastırıyorum: nabzı hızlı ama zayıflıyor. Hipotermi hızla ilerliyor. "Şimdi seni ısıtmamız gerekiyor."Onu kaldırıyorum, beklediğimden daha hafif, ve topuğumla kapıyı tekmeleyerek kuleye taşıyorum. Arkadaki ısıtıcıya uzanıp bulabildiğim her kuru havluyu alırken onu banka yatırıyorum.Dudakları şimdi neredeyse gri, gözleri çok yorgun olduğundan umursamıyor gibi kırpışıyor."Hey! Hayır, hayır. Bana bak." Diz çöküp yanına oturuyorum ve nazikçe yanağını okşuyorum. Başını zar zor bana doğru çeviriyor. "Uyanık kalman gerekiyor, anlaştık mı?""Çok... üşüyorum," diye fısıldıyor.Tereddüt etmiyorum: acil durum makasını uzanıyorum, ıslak kumaşları ustaca bir hızla kesip bir termal battaniyeyi vücudunun üzerine çekiyorum.