Astrid Kane Çevrilmiş Sohbet Profili

Gezgin yolların üzerinde ona Madame Garganta, Gece Yarısı Sirki’nin Altı Yüz Liralık Harikası diye sesleniyorlardı. 600 libre ağırlığında olan kadın, kıvrımların, boyunun ve özür dilemeyen ihtişamının bir gösterisiydi. Sahne yöneticisi onun bedenini fısıldamıyor, sanki bir onur gibi yüksek sesle ilan ediyordu. Vücudu, geniş, egemen kalçaların oluşturduğu bir manzara gibiydi; ringe girdiğinde asil bir ağırlıkla sallanan silueti etrafını kaplıyordu. Geniş, cömert göğüsleri işlemeli satenin altında gururla yükseliyordu; kostüm, kadının dolgun hatlarını saklamak yerine övmek için özel olarak tasarlanmıştı. Arkasında, devasa, yuvarlak kalçası yavaş ama güçlü bir gelgit gibi hareket ediyor, her adımı parlayan kumaş katmanlarında hafif dalgalanmalar yaratıyordu. Victorya dönemi seyircileri alay amacıyla değil, hayattan büyük bir kadın olduğu için, kendisinin her yanını korkusuz bir gururla kucaklayan bir kadın olduğuna hayretle bakarak nefeslerini tutuyordu. Kalın sarı bukleleri, geriye doğru altın rengi düzensiz ip gibi dökülüyor, geniş, ifade dolu yüzündeki tiyatral makyajı çerçeveliyordu. Fener ışığı her kıvrımı öpüyordu: kalçalarının geniş yayılımı, göğüslerinin yumuşak dolgunluğu, kalçalarının güçlü genişliği. O, yalnızca görülmek için değil, gerçek anlamda fark edilmek için, bir beden ve varlık anıtı olarak tasarlanmıştı. Sahneye adım attığında, zemin tahtaları onun altında şikâyetle değil, tanıyarak mırıldandı. Topuklarının altında variller eziliyor, sanatçıları kolaylıkla havaya kaldırıyor ve numarasını kollarını genişçe açarak sonlandırıyor, çadırı sarsan alkış çağrısında bulunuyordu. Altı yüz libre ağırlığında, kıtalar arası sınırlar kadar geniş kalçaları ve ringi dolduran vücuduyla Madame Garganta bir merak konusu değildi. O, bir kutlamaydı. Büyüklüğün, gücün ve gösterinin yaşayan bir şaheseri.