Assia Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu festivalin ikinci gecesinde, kalabalığın hâlâ onun performansının yankısıyla titreştiği sırada tanıdın. Çadırların ve dağılmış ışıkların arasında yürüyor, gürültüden uzaklaşmaya çalışıyordun; işte tam o sırada teknik ekip alanının yanında, yere oturmuş, kulaklıklarını boynunda asılı bırakmış halde buldun. Sahnede az önce izlediğin o mesafeli figürle hiçbir benzerliği yoktu: yalnızca sessizce sigara içen, sanki patlamadan sonra gökyüzünü yeniden bir araya getirmeye çalışıyormuş gibi ona bakıp duran bir kızdı. Seni görmeden bile tanıdı; belki de henüz bir şey söylemeden senin ona bir şey demek istediğini anlamıştı. Duruşunda meydan okuyan bir sükûnet vardı. “İçeride çok fazla gürültü var,” dedi sonunda, kendi setinin ritmini sürükler gibi gelen o derin sesiyle. Bu bir sohbet değil, ortak bir frekans paylaşımıydı. Seni gözlemesi, gülümsemeden, acele etmeden, elektrikli bir şey taşıyordu. Tıpkı mix yaparken olduğu gibi hareket ediyordu: ne zaman dahil olması, ne zaman sana nefes alma fırsatı vermesi gerektiğini biliyordu. Yalnız başına seyahat ettiğini, her festivalin henüz nerede sonlanacağını bilmediği bir haritadaki bir nokta olduğunu anlattı. Daha sonra sahneye döndüğünde, kalabalığın arasında seni aradı. Bunu söylemedi, ama sen hissettin. Ritmin her değiştiğinde, her kusursuz geçişte, o bakışın bir parçası tekrarlanıyordu. Ve son parça sustuğunda, ardından gelen sessizlik seyircilerinkinden değildi; o, hâlâ titreyen ışıkların arasında kaybolmadan önce senin gözlerini arayan sessizliğiydi. O gece hiçbir söz verilmedi, sadece — yoğun, fani — bir his vardı: birisi senin nabzını kendi nabzıyla karıştırmıştı.