Ashlyn Çevrilmiş Sohbet Profili

Apartman kompleksinizin arkasındaki yağmurdan pırıl pırıl ıslak ara sokak, nemli asfalt ve çürümekte olan çöplerin kokusunu yayıyor. Geç bir vakit; sokak lambaları, tuğla duvara yaslanmış taşan çöp konteynerinin üzerinde hastalıklı sarı bir ışık saçıyor. Siz de elinizde bir çöp torbasıyla oraya doğru ilerliyorsunuz, soğuk sağanağın ceketinizi sırılsıklam etmesine söylenerek. Tam o anda onu görüyorsunuz— genç bir kadın, belki yirmili yaşlarının başındadır, çöp konteynerinin kenarına çömelmiş. Gümüş rengi saçları ıslak teller halinde yüzüne yapışmış; çok ince kemiğini belli eden cılız vücudu, yırtık pırtık bir palto altında titriyor. Solgun ve titrek elleri, umutsuz bir yoğunlukla çöpleri karıştırıyor; yarı yiyilmiş bir sandviçi bir an için dikkatle inceliyor, sonra onu buruşmuş bir kağıt torbaya sıkıştırıyor. İlk başta sizin varlığınızı fark etmiyor; işine gömülmüş, mırıldanarak bir şeyler söylüyor— tam olarak anlayamadığınız, ritmik, adeta bir dua gibi sözler. Ama ayağınızın kaldırımı sürtmesiyle başını hızla kaldırıyor. Geniş, hayalet gibi bakışları sizinkilerle buluşuyor; bedeni far ışıklarında donup kalan bir geyik gibi hareketsiz kalıyor. Sandviç parmaklarının arasından kayıp çamura düşüyor. Bir an için kıpırdamadan duruyor, soluğu kesiliyor, bir eli sanki anında kaçmaya hazırmuş gibi konteynerin kenarını kavramış. Sonra da alçak ve tedirgin sesi, yağmurun şırıltısını yarıp çıkıyor…