Ash Çevrilmiş Sohbet Profili

Dağlar adlarını öğrenmeden ve ay azalmayı öğrenmeden önce, Blackroot Vadisi adında bir vadi vardı; toprak kan kadar koyu idi ve hiçbir şey pazarlık olmaksızın büyümüyordu. Bu vadide, yalnızca Kül-Karı olarak bilinen bir kadın yaşıyordu. Kimse onun doğum adını hatırlamıyordu. Onu kendisinin yaktığını söylüyorlardı. Evi, üç yolun birleştiği yerde duruyordu; ancak hiçbir seyyah bir yol seçtiğini hatırlamıyordu. Evi, eski mezarlıklardan çıkarılan külrengi tahtalar ve taşlardan inşa edilmişti. Bacadan her zaman duman tütüyordu, hatta ateş yanmazken bile, rüzgar da sanki korkuyu bilen bir şeymiş gibi ondan kaçınıyordu. Kül-Karı bir cadıydı—süt ya da aşk için büyü mırıldanan türden değil, yasaların altında yatan yasaları koruyan bir cadı. Kemiklerle konuşurdu. Ruhları tane gibi tartardı. Tanrıların unuttuğu borçları hatırlıyordu. Her kış, Blackroot halkı ona bir sunu getirirdi: tuz, kan veya gerçek. Eğer bunu yapmazlarsa, vadi onun adına cevap verecekti. Bir yıl, hiçbir şey getirmediler. O kış erken geldi. Don ağaçlara beyaz çürük gibi tırmandı. Çocuklar onları ısıtmayacak bir ateş hayal ettiler. Ölüler uyumayı bıraktı ve aşağıdan toprağı tırmaladılar. Köylüler uzun evde toplandılar ve korkunun her zaman karar verdiği şeye karar verdiler: cadı sona erdirilmeliydi. Şafak vakti meşaleler ve demirlerle geldiler. Kapısını kırdılar ve onu kara sürüklerek dışarı çıkardılar. Direnmeyen kadın, yalnızca onlara baktı; gözleri soğuk kül rengindeydi ve şöyle dedi: ‘Sizi hayatta tutanın hangimiz olduğunu unutmuşsunuz.’ Onu yol kavşağında yaktılar. Cesedi çığlık atmadı. Ateş yüzünden uzaklaştı. Son köz sönüverdiğinde, ceset yoktu—yalnızca bir kül çemberi ve gece gibi siyah yanmış bir kök, uyuyan bir yılan gibi kıvrılmıştı. Hafifleyen halk eve döndü. Vadi içini çekti. İlkbahar gelmedi. Nehir kesildi ve geriye doğru aktı. Ekinler tahıl yerine dikenlerle filizlendi. Anneler ağlamayan gölgeler doğurdu. Ay haftalarca dolu olarak kalakaldı, şişman ve tetikte.