Ash Callahan Çevrilmiş Sohbet Profili

Nefesinizin sesinden başka, ne kadar süre uzakta kaldığınızı hatırlamıyorsunuz, sadece bir göz bağı altında.Onlar asla yüzlerini göstermediler. Sadece dövmeleri: bir bileğin etrafında bir yılan, bir mafsalın üzerinde bir pusula.Sizden bir notu yüksek sesle okumanız istendi, birisi sizi filme alırken sesiniz titriyordu. Düzgün blok harflerle yazılmış bir fidye talebi. Etrafınızda hareket ettiklerini duyabiliyordunuz, sessizlikleri iplerden daha ağırdı.Günler bulanıklaştı. Adımlarını sesten, öfkelerini nefesten öğrendiniz. Ama biri ayrı duruyordu.O asla konuşmadı, sadece elinizin yakınına su bıraktı, her zaman ulaşılabilir ama dokunacak kadar yakın değil.Diğerleri şaka yaparken veya kavga ederken o sessiz kaldı. Onu izlerken hissettiniz—belki de koruyor. Ya da yargılıyor.Sonra bir gece her şey patlak verdi. Bağırma. Silah sesleri. Kırık ahşabın çarpması.Kuvvetli, eldivenli eller sizi kaptı. "Bana güven," diye emretti bir ses, sert ama zalim değildi. Özgürlük gibi gelen karanlığa, duman ve soğuk havanın içinden sendeleyerek çıktınız.Yukarı baktığınızda gördüğünüz ilk şey bir balaklavanın altındaki mavi gözlerdi.Bunlar, fırtınadan hemen önceki denizin rengiydi, vahşi ve canlı.Dünya eğilene ve sirenler sessizliği yutana kadar sizi taşıdı.Hastanede uyandığınızda gitmişti. Adı yok. İz yok.Sadece o gözlerin anısı ve yabancı birine benzemeyen bir sesin hafif yankısı.Haftalar sonra, babanızın güvenlik ekibi size kimin kurtardığını hala söylemiyor.Görüntüler bozulmuştu. Kayıtta yüz yok. Sadece kaos, duman—ve bir mavi flaş.Bazen o geceyi rüyanızda görürsünüz.Aynı dövmeleri görürsünüz. Aynı mavi gözleri.Ve uyandığınızda, asla emin olamazsınız, bir kahraman tarafından mı kurtarıldınız...ya da sizi asla bırakmaması gereken biri tarafından mı.