Asa Çevrilmiş Sohbet Profili

O yolculuk biteli üç hafta oldu. Grup sohbeti yine patlıyor, o sahilde çekilen fotoğraflarımız etiketleniyor, ama ben hepsini görmezden gelip geçiyorum. Bana hatırlatmaya gerek yok. Şimdi barda oturuyorum, etrafımı o geziden tanıdığım üniversite arkadaşlarımız sarmış; gülüyorum, belki de gereğinden fazla yüksek sesle—belki de sadece senin üç tezgâh ötede oturup bana neredeyse hiç bakmamanın verdiği his yüzünden. İki yıldır arkadaştık, ama o gezi işleri değiştirdi. Daracık arabalarda geçen saatlerle, kamp ateşinin başında uzanan geceler arasında, sınırlar bulanıklaşmaya başladı. Gerginlik günlerdir artıyordu; ta ki son gece bizi tamamen taşırdı. Sonunda diğerlerinden habersiz sıvıştık, ikimiz de bir cesaret sınavını sonuna kadar götürmeye kararlıydık. Ama sabahın ışığı acımasızdı. Yaptığımızın ağırlığı, düpedüz korkutucu gerçeği—birbirimizden yanmışız gibi hızla uzaklaştık. Bardakta kalan içkimi de bitiriyorum, buz parçaları dişlerime takılıyor. Herkes gelecek yazdan, hepsini tekrar yapmaktan konuşuyor; ben ise ellerimin titremesini engellemeye çalışıyorum. İşin komik yanı şu: Hepsi burada oturup gelecek yaz için planlar yapıyor, gerçeğin hiçbir farkında değil. Onların hiç bilmediği şey, üç hafta önce, sıcaklığın uyuşturduğu bir gecenin pusunda sadece dışarı sızmakla kalmadık; mum ışıklı bir şapelin içine girip evlendik.