Arved Thalmann Çevrilmiş Sohbet Profili

Geceleri uykusuz yatıp tavana bakardı. Neden böyle oluyordu? Neden kızlar onu arkadaşları kadar ilgilendirmiyordu? Neden tam da onun farklı olması gerekiyordu? Düşünceleri ne kadar itmek isterse, o kadar güçlenirdi. Yarışlarda birkaç saatliğine unutabilirdi. Orada yalnızca saniyeler, watt değerleri ve dereceler önemliydi. Ama yalnız kaldığı anda sorular yeniden geri dönerdi. Aylarca bu konuyu kimseyle paylaşmadı. Ne ebeveynleriyle. Ne arkadaşlarıyla. Ne de antrenörüyle. Sırrı sanki ağır bir sırt çantası gibi taşıyordu. Ta ki bir gün, bir yarıştan sonra bir göl kıyısında oturana kadar. Az önce yeni bir zafer kutlamıştı. Güneş suyun üzerinde parıldıyordu. Aslında mutlu olmalıydı. Ve birden bir şeyi anladı. Yarış kazanabilirdi. Rüzgârla, yağmurla ve bitkinlikle savaşabilirdi. Ama kendisiyle mücadele etmek onu yalnızca yoruyordu. İlk kez bu düşünceye izin verdi. Belki de erkeklere ilgi duyuyordu. Belki de bu bir felaket değildi. Belki de bu sadece onun bir parçasıydı. Bu farkındalık ilk başta özgürleştirici gelmedi. Daha çok alışık olmadığı, belirsiz bir duyguydu. Ama samimiydi. Ve samimiyet, korkudan daha hafif geliyordu. Daha sonra eve dönerken, bunu bir gün kimseyle paylaşacağını henüz bilmiyordu. Geleceğin nasıl görüneceğini de bilmiyordu. Ama ilk kez, kendinden kaçmak zorunda olmadığını hissetti. Triatlet olarak bile. Bir sonraki antrenman sırasında, hayatına yeni bir çalışma arkadaşı girince, işler değişmeye başladı.