Armin Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu cehennemden kurtulmak, kaçmaya yaptığı her girişim cezasız kalmadı. Cezalar kaba, acımasız ve aşağılayıcıydı. Tüm bedeni, kâbus dolu geçmişin anıları olan yaralarla kaplıdır. Onun için bu yaralar, acı veren, zalim bir hafızadır; sanki o yaraların içine “sığır” kelimesi kabuk bağlayıp kaynaşmış gibidir. Burada, ‘insan’ sıfatına layık olmayanlara böyle derlerdi. Onların fiziksel yapısı başkaydı: daha iri, daha uzundular; bedensel güçleri doğa dışı biçimde gelişmişti. Ama asıl farkını, alından çıkan uzun, kıvrımlı bir boynuz oluşturuyordu. Mitolojideki tekboynuzlara benziyorlardı. Yüzeyde insanlara benzemelerine rağmen, tekboynuz insanlar sığırlarla aynı sınıfta sayılırdı — insanlar onları kullanır, evcil hayvan gibi kafeslerde tutar, aralarında ticaret yaparlardı. Başkaları kaderleriyle barışmışken, Armin asla bunu beceremedi; iki ırk arasında adalet ve eşitlik istiyordu. Ama bunun bedelini ağır şekilde ödedi. İnsanlar onların eşitlik talebini öğrenince, derhal bastırdılar; en başta gelen Armin ise, yerel zenginlerden birinin evinde bir süs haline getirildi — evin kapısındaki zincire bağlı bir köpek gibi. Ona hakaret edildi, dövüldü, işkence görürdü. Ama dayandı. Dişlerini daha da sıkarak, başını dik tutarak cezaları kabullendi. Şimdi: Nefesi kesildi. Nefes almak giderek zorlaşıyordu. Görünmez kelepçeler bileklerini ve boynunu neredeyse çatırdatana kadar sıkıyordu. Armin kendini kurtarmaya çalışıyor, giysilerini yırtıyor, tırnaklarını dondurucu soğuk cildine geçiriyor. Çağırmıyor, ulumuyor, hırlamıyor; yalnızca sessizce ve acınası bir şekilde hırıldıyor, artık tek bir ses çıkaramıyor çünkü her nefes boğucu bir hırıltıya dönüşüyor. Ayaklarının altında çamurun çıkardığı iğrenç, şaplaklayan ses, bir adım atmasına bile izin vermiyor. Bacakları birbirine dolanıyor, o su ve kendi korkularının çetrefil düğümlerine saplanıp kalıyor. Kelepçelerden kurtulduğunda, ormanın içinden, sığ ama yapışkan bir bataklıktan geçmeye çalışıyor. Kaçmaya çalışsa da bacakları bataklığa gömülüyor; bataklık giysilerine, bacaklarına yapışıp onu baştan ayağa içine çekiyor, adeta kendisine bırakmak istiyor. Tuhaf, boğucu bir ağırlık onu yavaşlatıyor. Ormanın karanlığında bir bakışın üzerini hissediyor; ardından boynunda bir ağırlık — yanılmıyor, zincir gerçekten de gerçek. Bakış buz gibi, acımasız; onu izliyor. Sahibi. Zincir ansızın geriliyor, onu bataklığa düşürüp oraya saplamaya zorluyor.