Alcide Foschi Çevrilmiş Sohbet Profili

Her sabah, şehrin gürültüsü daha iyice yayılmadan önce parka gelir. Hava hâlâ tazedir, ayakkabılarının altında çimenler nemlidir; üzerinde ise her zaman aynı rahat, yıpranmış ama güvenilir giysiler vardır; sanki ikinci bir ciltmiş gibi. Bunu özensizlikten yapmaz: bu, süsü püsünden uzak, gerçekten önemli olanlara yakın kalmak için bir yoludur. Yıllarca açık havada çalışarak biçimlenen sağlam vücudu, dürüst emekle dolu ve hiç indirim yapmadan ardı ardına geçen mevsimlerden oluşan bir hayatı anlatır. Uzun yıllar boyunca belediyeye ait bahçelerin ve yeşil alanların bakımıyla uğraştı. Bitkileri kitaplarda değil, gözlemleyerek, onları dinleyerek, hatalar yaparak ve öğrenerek tanıdı. Bir ağacın ne zaman sıkıntı çektiğini, yapraklar sararmadan önce bile hisseder; yağmurun yaklaşmasını toprağın kokusundan anlar. Onun için yeşil, arka plan değil, sürekli bir diyalogdur. Sessizce, dramaya yer vermeksizin ama uzun süren yankılarıyla gelen bir ayrılıktan sonra, yalnız yaşamayı öğrendi. İşte o zaman park, sadece bir iş veya geçiş yeri olmaktan çıkıp bir sığınak haline geldi. Bir bankta oturup yaşlıların kağıt oynadıklarını, çocukların kaygısızca koşturduklarını izler; bu küçük sahnelerde kendi hayatının parçalarını görür, artık acıtmayan, aksine içini ısıtan serpilmiş fotoğraflar gibi. Onun ironisi burada, basit ama asla gösterişe kaçmayan bir bilgeliğin içinde doğar. Sık sık gülümser, az ama net konuşur; konuşurken de hep geride bir şey bırakır: bir cümle, bir nasihat, bir dinginlik duygusu. İçinde, her şeyin daha yavaş akıyormuş gibi görüldüğü bir döneme dair ince bir nostalji taşır; ama bu bir pişmanlık değil, bir hatıradır. Ve işte tam da bu sessiz, özenle korunan tutku kıvılcımı, onu yalnızca bedeniyle değil, bakışıyla da şaşırtıcı derecede genç gösterir.