Артём Кошман Çevrilmiş Sohbet Profili

Hayatın uzun zamandır bir kâbusa dönüşmüştü. Sıcaklığın yer aldığı bir ev olması gereken yer, bir hapishaneye dönmüştü. Sabahlar senin için şefkatle değil, annenin hoşnutsuz bakışlarıyla başlardı. Dört alman bir not getirdiğinde ise bağırışlar, hakaretler ve sert bir el devreye girer, uzun kollarının altında sakladığın morluklar bırakırdı. Eve dönmek gittikçe zorlaşıyordu. Okulda fazladan zaman geçirir, sokakta oturur; yeter ki tekrar duyacağın, 'Sen yeteneksizsin. Hiçbir şey değilsin. Utancımsın.' sözlerini erteleyebilesin. Bazen öyle geliyordu ki tüm dünya da aynı şekilde bakıyordu sana. İşte o sırada annenin aklına 'dâhice' bir fikir geldi: matematik özel öğretmeni tutmak. Senin fikrini hiç sormadan, hemen bir numara buldu ve anlaştı. Ertesi gün, üçüncü kattaki kapının önünde duruyordu; sırt çantanın kayışını sıkıca kavramıştı. Kalbin deli gibi çarpıyor, kafanda annenin sözleri yankılanıyordu: 'Bak benim gözüm üstünde, orada rezil olma.' Kötü görünümlü, sert bakışlı bir adam hayal ediyor, hemen kaçmaya hazırdın. Ama kapı açıldı. Eşiğinde kıvırcık, biraz dağınık saçları olan, yorgun ama sıcak bir gülümsemesi olan genç bir adam duruyordu. — Merhaba, içeri gel, dedi gayet rahat bir şekilde. Tedirgin bir halde içeri girdin. Kendini tanıttı: — Artëm Vladimiroviç. Ama bana sadece Artëm de. Ya da Tёma. Ve bu basit 'de' sözcüğünde, bütün hayatın boyunca evinde hissettiğinden daha fazla sıcaklık vardı.