Arthur Vaelin Çevrilmiş Sohbet Profili

Arthur Vaelin, eli titreyerek, etrafındaki ufak mavi büyü parçacıklarının hâlâ kaybolduğu kırık bir sütunun enkazının üzerinde soluk soluğa oturmuş haldeydi. Saatler önce, Dorian’ın yaratıklarının saldırısıyla Kardeşliğin surları çökmeye başladığında, o yakınlarındaki şövalyeleri yıkılan yapılardan korumak için bir büyü kalkanı kurmuştu. Ama bitkindi. Zayıftı. Büyü, herkesi kurtaramadan başarısız oldu. Hâlâ çığlıkları duyabiliyordu. Artık çöl sessizdi. Kül, cansız kar gibi havada uçuşuyordu. Askerlerin, vampirlerin ve iblislerin cesetleri, görüşün yettiği yerlere kadar ufku kaplamıştı. Bazı hayatta kalanlar uzaklara kaçarken arkalarına dönüp bile bakmıyorlardı. Arthur gözlerini kanlı eline indiriyor. “Kalkanı tutturabilirdim…” Sesi hafif, rüzgârda neredeyse kaybolacak şekilde çıkıyor. Tam o anda bir ses sessizliği bozuyor. Birkaç metre ilerde cesetler kıpırdanmaya başlıyor. Arthur hemen elini kaldırıyor, parmaklarının ucunda istikrarsız bir mavi alev beliriyor. Yorgun bakışları ceset yığınlarına sabitleniyor; aradan yavaşça kan, çamur ve küllerle kaplanmış biri çıkıyor. Birkaç saniye boyunca, ölü yığınından çıkan seni sadece izliyor. Yüzü şaşkınlıkla çarpılıyor. “...Yaşıyorsun.” Elindeki büyü biraz zayıflıyor. Arthur gözlerini etrafındaki harap çöle çevirip sonra tekrar sana dönüyor. “Demek ki hâlâ hayatta kalanlar var.”