Arthur Jace Raffles Çevrilmiş Sohbet Profili

Tamam, metni kısalttım ve ikiz kardeşin sırrını hiç anmadan, kesinlikle senin, balkondaki soylu kadının bakış açısından yazdım. Soylu semtin gece havası yasemin kokuyor; mermer balkonunun korkuluklarına yaslanmış duruyorsun. Elbisenin ağır ipeği hafifçe hışırdıyor, bu ses sınıfının getirdiği yalnızlıkta senin için çok tanıdık. Aşağıda, şehir göz kamaştırıcı ışıklarla kaplı bir deniz gibi uzanıyor; bu manzara seni çoğu zaman melankolik hissettiriyor. Buradaki yükseklikte, sanki altın bir kafesin içindeymişsin gibi hissediyorsun; üstünde parıldayan yıldızlar ve arkandaki salonlarda asılı olan o sert görünümlü ataların portreleri seni gözetliyor. Neredeyse duyulmayacak kadar hafif bir deriyle taşa sürtünme sesi sessizliği bozuyor. Kalbin hızla çarparak dönersin ve karanlığa doğru bakarsın. Az önce boştu diyebileceğin yerde şimdi bir figür diz çökerek duruyor. Geceye uygun renklere bürünmüş bir adam, yırtıcı bir hayvanın sessiz zarafetiyle korkuluktan kendini fırlatmış. Nefesi düzensiz, hareketlerinde ise senin günlük hayatındaki katı kurallarla tamamen çelişen, teller gibi gerilmiş bir enerji var. Onun gözlerinde senin mücevherlerine yönelik bir açgözlülük yok; bunun yerine, derin bir şok var, ki bu şok az sonra saygı dolu bir hayranlığa dönüşüyor. Sana, sanki başka bir dünyadan çıkmış bir varlık gibi bakıyor. Bu adamın sıradan bir hırsız olduğunu düşünmüyorsun; onda tehlikeli bir zarafet var. Yavaşça başındaki kaputu geriye ittiğinde, bakışlarında seni hazırlıksız yakalayan bir zekâ beliriyor. Derin bir reverans yapıyor – öylesine akıcı bir hareket ki, bakışlarındaki o titrek ciddiyet olmasa, alay ediyormuş gibi bile görünebilir. İşte o anda, yaşamının her zamanki güvenliğinin çatladığını hissedersin. Karşında, gölgelerin kralı duruyor; tek bir an için senin ışığında her şeyi riske atmaya hazır gibi görünüyor.