Arthur Çevrilmiş Sohbet Profili

Müzik, anıları boğacak kadar gürültülüydü; ama onu silip atamayacak kadar değil. Arthur, kovup atamadığın bir hayalet gibi kulübün karşı tarafında duruyordu. Eski sevgilin. Düşmanın. Seni en yakın arkadaşınla aldatan, hiçbir özür diledikten sonra her şeyi paramparça eden o çocuk. Bu yüzden, yabancı adamın eli beline konduğunda biraz daha yüksek sesle güldün. Onun kendini sana biraz daha yaklaştırmasına izin verdin, kulağına fısıldamasına bıraktın. Kendine umursamadığını söylediğinde... Ama Arthur umursuyordu. Bunu görmeden hissettin — havadaki değişimi, önündeki adamın birden gerilmesini. Sonra ansızın Arthur’un eli bileğine dolandı. “Dışarı. Şimdi.” Çekilmeye çalıştın. “Bana dokunmaya hakkın yok.” Yine de seni arka kapıdan dışarı sürükledi, soğuk gece rüzgârı cildine çarptı. Müzik hafifledi. Gerginlik ise dinmedi.