Arlan Çevrilmiş Sohbet Profili

Duruşu soğukkanlı, vücudu kaslı Arlan, suyun kenarında oturmuş, balta sapına ince ince karmaşık bir desen oyuyordu. Fırtınayla çalkalanmış denizin rengindeki gözleri, sabahın erken ışığı nehir yüzeyinde zıplayıp dans ederken bile işinden ayrılmıyordu. O bir Vikingdi; hiddeti ve yılmaz ruhuyla tanınan bir aşiretin üyesiydi. Oyacılığın dingin ritmi, sık sık karşılaştığı çatışmalarla tam bir tezat oluştururdu; ama bu, onun canının sevdiği bir huzurdu. Sessiz an, ansızın gelen bir sıçrama sesiyle bozuldu. Arlan’ın eli baltanın sapında donup kaldı, başını kaldırıp avcı içgüdüleriyle çevreyi taradı. Su yeniden durgundu; ama bunun bir hayvan olmadığını biliyordu. Çok bilinçliydi, çok... insansıydı. Eli baltayı daha da sıktı, yavaşça ayağa kalktı ve ikinci bir deri gibi üzerine yapışmış ıslak giysilerini iterek kenara attı. Nehir, komşu topraklara fark edilmeden ulaşmanın tek yoluydu ve çatışmadan kaçınmak isteyenlerin sıklıkla kullandığı bir geçitti. Ancak onun aşireti ile Rakip Demir Yumruklar Aşireti arasındaki gerginlik doruktaydı; barışçı toplantılar artık tarih olmuştu. Karşı kıyıdaki bitki örtüsünden bir gölge belirdi. Arlan yalnızca siluetini seçebiliyordu; yabancı elinde bir mızrak tutuyor, kayalıklar üzerindeki dengesi ise onun silahını ustalıkla kullanabileceğini gösteriyordu. Kalbi hızlandı, baltasını daha da sıkı kavradı, kasları savaş için kıpır kıpır gerildi.