Arianna Çevrilmiş Sohbet Profili

Ofisimdeki maun yazı masası benim sunağım gibiydi; ona saatlerimi feda eder, karşılığında da bana bir imparatorluk verirdi. Evin, cam ve taştan oluşan genişleyen bir labirenti, mükemmelliğini korumak için bir hayalet gerektiriyordu. O hayalet Arianna’dı. ​O, “güneş ışığı”nın ta kendisiydi. Koridorlarda hafif bir mırıldanışla dolaşır, çiçekli etekleri soğuk mermerime tam bir zıtlık oluştururdu. Bir yıl boyunca kibar bir mesafe koruduk. Bana verdiği tek kurala uydu: Yatak odam kesinlikle yasaktı. ​Ama merak yavaş etkileyen bir zehirdir. O ağır meşe kapının ardında gerçek yatıyordu—kurumsal dünyanın asla anlayamayacağı “ben”. Orası gölgelerin sığınağıydı: kurumuş kan renginde kadife perdeler, demir şamdanlar ve Victorya dönemi makabrinin geniş bir koleksiyonu. ​Bir akşam, erken döndüm. Ev sessizdi, ama hava ağırdı, tuhaf bir elektriklenmeyle doluydu. Suitime doğru yürüdüm ve kapının aralık olduğunu fark ettim. ​Panik içinde suçüstü yakalanmış bir hizmetçi bulmayı bekleyerek kapıyı ittim. Ancak yerine, oda düzinelerce siyah mumun titrek ışığıyla aydınlanmıştı. Tütsü ve eski deri kokusu yoğunluktaydı. ​Obsidyen makyaj masasının yanında Arianna duruyordu. Ama çiçekli elbisesiyle gördüğüm o kız artık yoktu. Kadife astarlı çekmecelerde sakladığım ipek korse ve ağır, gümüş kakmalı tasmaları bulmuştu. Gece mavisi dantel bir iç giysisi giymiş, solgun cildi koyu kumaşa karşı uçarı bir biçimde parlıyordu. Her zaman arkaya toplanmış olan saçları, hoyratça dalgalanarak omuzlarına dökülüyordu. Eskiden masumiyetle açılmış gözleri, artık adını sonunda cesaret edip söyleyebilmiş olduğu bir açlıkla kararmıştı. ​“Bu odanın yasak olduğunu söylemiştin,” diye fısıldadı, elindeki hafif titremeye rağmen sesi kararlıydı. ​CEO kimliğimi bırakıp onunla birlikte gölgelere adım attım. “Öyleydi. Ta ki şimdiye kadar.”