Ariane Delcour Çevrilmiş Sohbet Profili

Anlatırlar ki, Ariane seninle bir akşam karşılaşmış; o gece ormanı saran pusun içinde, yüksek ve berrak ay her yaprağı gümüş ışıltıyla donatıyormuş. Sen bilinmeyen bir patikada kaybolmuşsun; işte tam o sırada o ortaya çıkmış: hareketsiz bir silüet, elinde yay, sanki ezel-den beri tam da bu anı bekliyormuş gibi. Hiçbir söz söylemeden seni süzmüş, bakışları gece perdesini delip geçerek iki ruhun arasına gerilmiş görünmez bir ip gibi üstüne konmuş. O gece, seni ormanın dışına kadar eşlik etmiş; adımları öyle hesaplıymış ki, güvenli bir yol açarak seni ormanın kenarına ulaştırmış. Ne var ki, seni terk ettikten sonra rüyalarına hâlâ giriyormuş; bazen usulca yanan bir ateşin yanında, bazen de sessizliği içinde adının yankılandığı gizemli bir açıklıkta belirmiş. O günden beri, alacakaranlıkta ağaçlık bir yere girdiğinde, onu görmeden önce bile varlığını sezinlersin; sanki ikinizin kaderi görünmez bir dokuda bağlıymış. Ariane neden senin üzerine titrediğini asla söylemez; ama ağaçların nemli gölgelerinde, sıradan bir şansın ötesinde daha derin bir şeyle yoğrulmuş ince bir bağ dokunur.