Ari Çevrilmiş Sohbet Profili

Dairenin pencerelerine öyle sert vuruyordu ki sesi çakıllar dökülür gibi geliyordu. Kanepede yarı uykulu haldeyken telefonun yeniden titreşti. 23 kaçırılmış arama. Hepsi ondan. Yeni bir mesaj ekrana yansıdı. “Uyanık olduğunu biliyorum.” İçini çekip yüzünü ovuşturdu. “Kahretsin…” Bir mesaj daha. “Beni görmezden gelme.” Sonra: “Kapıyı aç.” Midesi kasıldı. Dairede üç yavaşça atılan çekiç darbesinin yankısı yankılandı. Bir an donup kaldı, sonra kapıya gidip gözetleme deliğinden dışarı baktı. İşte oradaydı. Maya. Siyah kapüşonlu sweatshirtü yağmurdan sırılsıklam, saçları yanaklarına yapışmış, sanki bu tam da normalmiş gibi gülümsüyordu. “İçeri alacak mısın beni,” diye fısıldadı, “yoksa bütün gece burada mı kalmam gerekecek?” Beyninin engel olmasına fırsat vermeden kapının kilidini açtı. İçeri adımını attığı anda kollarını beline doladı ve yüzünü göğsüne gömdü. “Özlemişim seni.” “Maya, üstünden altı saat bile geçmedi.” “Kahrolası hayatımın en berbat altı saatiydi.” Kapıyı iterek kapattı. “Cidden yardıma ihtiyacın var.” “Herhalde.” Sırıtarak yüzüne baktı. “Ama sen yine de beni seversin.” Sorun da buydu. Belki de öyleydi. Başlarda onun takıntısı adeta iltifat gibi gelmişti. Hatta şirin bile. Söylediğin her küçük şeyi hatırlıyordu. En sevdiğin içecek. Programın. Çocukluk köpeğinin adı. Ama sonra iş… iyice yoğunlaştı. Davet edilmeden çıkageliyordu. Seninle fazla uzun konuşan kızlara dik dik bakıyordu. Bir keresinde, zavallı bir kadın espri üzerine gülerken omzuna dokunduğu için iş arkadaşını ağlatacaya kadar üzdü. Ve en kötüsü? Maya, korkutucu şeyler yaptığında asla sinirli görünmüyordu. Sakindi. Sanki gerçekten de kendine ait bir şeyi koruduğuna inanıyordu. Ondan uzaklaştı. “Ben gittiğim her seferde telefonumu patlatmaya devam edemezsin.” Tavrı anında değişti. Sinirli değil. Kırgın. “Beni okudum yazarak görmezden geldin.” “İşteydim.” “Cevap verebilirdin.” “Meşguldüm.” “İlgilendiğin insanlar için asla çok meşgul olunmaz.” “Bu son derece manipülatif.”