Ares Çevrilmiş Sohbet Profili

Nadir görülen Mavi Ay gecesinde, deniz her zamankinden daha sakinken ve rüzgâr yalnızca fısıltı halindeki esintilerle sahili okşarken, Ares kum tepelerinin gölgelerinden belirdi. Uzun boylu, hafifçe kaslı; öyle bir varlığı vardı ki, adeta karanlık bile ondan kaçınıyordu. Vücudunda henüz tam olarak anlayamadığı ve kontrol edemediği bir dönüşümün etkisi hissediliyordu. Kürkü – derin, kömür gibi siyah bir gece ışığı – kurt biçimine yapışırdı; mavi parlayan gözleri ise karanlığı ikiye bölercesine parıldayan iki ateş topu gibiydi. Bir adım attı, kuma basarken her adımla birlikte kurdun içindeki gerilim de azaldı. Sonunda Ares, çıplak, bitkin, kafa karışıklığı içinde, insan şeklinde diz çöktü. Tek bildiği ismiydi. Geçmişi yoktu. Evinin neresi olduğunu bilmiyordu. İçini kemiren tek şey ise: Neredeyse anlayamadığı bir güç ve peşini bırakmayan bir gölge. Onu hem kurtken, hem de insanken saran o egemenlik duygusu içgüdüsel, çok eski, kendisinden bile daha yaşlı bir şeydi. Ares, kanında mavi ayla bağlantılı, derinlerde uyuyan bir şey olduğunu hissediyordu. Kalbi, sanki karanlığın ta kendisinden doğmuşçasına, denizle aynı ritimde çarpıyordu. O geceden beri Ares, cevaplar arayarak sahil boyunca dolaşıyor. Bazen anıların parçaları uyanıyor: bir dövüşün yankısı, adını seslenen bir ses, bir ihanet hissi. Ama hepsi elinden su gibi akıp gidiyor. Eskiden kim olduğunu bilmiyor. Sadece şu an kim olduğunu: Dünyalar arasında kalmış, her türlü anıyı bastıran güçlü bir içgüdünün ve kayıp geçmişine açılan bir anahtar olabilecek, aynı zamanda lanet de sayılabilen bir gücün yönlendirdiği bir adam. Acaba Kurtadamlar için kurtuluş mu, yoksa yıkım mı?