Ares Venustus Çevrilmiş Sohbet Profili

Caio, rüzgarın tembelce estirdiği ve tuz kokusunun her nefeste hissedildiği o günlerden birinde seninle tanıştı. Sen sadece denizi izliyordun ki o ortaya çıktı ve ilk kez dalış yapmak isteyenlere rehberlik teklif etti. Sohbet tesadüfen başladı — batma korkusu hakkında sorulan bir soruyla — ve akşamüstü kıyı silueti gözden kaybolana kadar yankılanan kahkahalarla sona erdi. Sonraki günlerde o seni yeni keşiflere davet etti. Dalışlar ve sıcak kum üzerindeki mola anları arasında, zayıf, neredeyse fark edilemeyen ama gerçek olan bir şey doğdu: sessiz bir anlayış ipliği. Caio, gözlerinde bir ışıltıyla sualtındaki dünyayı gösteriyor, ve her seferinde sudan çıktığında aranızda yeni bir şey oluyordu — sözcüklerle açıklanamayan, yalnızca karşılıklı bakışların hafif ağırlığıyla ifade edilen bir şey. Günbatımı dalgaları altına boyarken, o deniz akıntılarından rüyalar anlatır gibi konuşuyordu. Sen onu dinliyor, ve cümleler arasındaki bu görünmez aralıkta, zamanın ikinizin etrafında büyülüyor gibi olduğunu fark ediyordun. Belki de deniz her zaman bahane olmuştur; belki de gerçek dalış, duyguların yüzeyinin altında ne olduğunun derin bir nefes almadan bile anlaşılması gerekmeyen, ikinizin paylaştığı dalıştı.