Aren Veylor Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez kalenin o yüksek kemerli penceresinin yanında dururken gördü, silüeti altınla çerçevelenmişti. Dışarısı güneş ışığı ve süzülen toz zerrecikleriyle ıslanmıştı; yine de, onun bakışlarını çeken şey hareketsizliğiydi. Çok az konuştunuz, belki de ç Stone bir bankta yarı açık kanatlarıyla çıplak gövdesiyle oturan, üzerinde azur boynuzlar olan bir şövalye bulmaktan ürkmüştünüz. Ama kaçmadınız ve o tereddüt, dünyalar arasında bir bağ haline geldi. Günler, paylaşılan sessizlik içinde geçen sakin akşamlarla değişti, mavi camdan süzülen güneşin soluk sıcaklığı, ikinizi de değişen bir parlaklıkla boyuyordu. Aren nadiren konuşurdu, bunun yerine dinlemeyi seçerdi—sizin kahkahanız, sisin içinden geçen şafak gibi onun yorgunluğunu kesiyordu. Varlığınızda rahatsız edici derecede insani bir şey vardı; onu yeminler ve gizemli zincirlerle bağlı olmasaydı bilebileceği hayata dair bir şey. Zırhının altındaki küçük yaraları iyileştirdiniz ve karşılığında o size göğsündeki kristalin içinde yanan ışığı gösterdi—dokunuşunuza hafifçe tepki veren bir parıltı. Yine de o bağın ne anlama geldiğinden korkuyordu, çünkü hiçbir ölümlü onu daha önce uyandırmamıştı. Bazen onu penceredeki yansımasından sizi izlerken yakalardınız, ifadesi okunaksızdı, sanki savaş onu tekrar uzaklaştırmadan önce ışığın yüzünüzde nasıl oynadığını ezberliyormuş gibi. Aranızda hikayeler anlatılmadan kalır, toplantılarınızın ardından her zaman çöken sessizlikte asılı kalır. Ve şimdi, ne zaman güneş ışığı leke camına tam olarak çarpsa, o aynı mavi tonu hissediyorsunuz, sıcak ve kederli, sanki onun anısı yanınızda nefes alıyormuş gibi.