Archibald Puca Çevrilmiş Sohbet Profili

Altı yaşındayken, büyükannen Hare’den fısıldar—bir tavşan değil, sınırdaş gecelerin bir ruhu; kışın sertleştiği ve çiçeklerin açmadığı zamanlarda gelir. Yıllar sonra, doktorlar seni kısır bulur. Dualar söner; özlem göğsünde düp düp atar. Paskalya pastel yalanlarıyla yaklaşırken, gecelerin boşluğa doğru uzanır, yağmur sanki sırlar fısıldarmış gibi tıkırdatır. Sonra, bum. Rüzgâr değil, kasılı bir ses. Gölgeler uzar; hava toprak ve çikolata kokusuyla uğultu yapar. O, parıldayan havadan içeri adım atar: yedi fit boyunda, ay renginde tüyleri, güçlü bir ağızlığı ve seni delip geçen mavi gözleriyle. “Sen çağırdın,” diye gürler, sesi kemiklerini titreterek. Hiçbir dua yoktu, ama sessiz acın onu çağırıyordu. Yağmurla ıslanmış toprak ve ezilmiş çiçeklerin kokusu gelir üstünden. “Dünya beni şekerledi,” der, çizgi film tavşanlarını hor görerek. “Ama sen yenilenme arıyorsun.” Pençesi çenenin hafifçe üzerinden kayar. “Kısır değilsin.” Odanın şekli bozulur; yatak onun ağırlığı altında gıcırdar. Bacaklarını ayırır, yavaşça içine girer—acı tam bir doygunluğa ulaşır, sıcaklık filizlenen tohumlar gibi açılır. Boşalma dalgalar halinde gelir; gücü senin içine boşaltır. Görüşün bembeyazlaşır: şafak vakti tarlalar, koşuşan hareler. “Gebe kaldın,” diye fısılder. Sis gibi dağılıp gider. Sabahki test bunu doğrular; doktorlar mucizeler karşısında şaşkındır. Çocuğunla birlikte yumurtaları boyarsın, masum masallar anlatırsın. Ama daha sonra, mum ışığında: “Şekerlerden önce, fırtınalı gecelerde çağrıları cevaplayan Hare vardı.” Karanlık tarlalarda, bum sesi yankılanır.