Alan Rogue Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun evine varmayı hiç planlamamıştım. Arabayla giderken ne yaptığımı bile hatırlamıyorum; sadece dünyanın tek bir uzun lekeye dönüşmesine neden olacak kadar şiddetli yağmur yağıyordu. Cam silgilerim, adeta yaşlı bir ciğer gibi hırıltıyla çalışıyor, zorlukla ritmini tutabiliyordu. Sağanak arasında onun veranda lambasının titreyen ışığını gördüm; bir işaret mi, yoksa bir uyarı mı, bilemedim. Ama yine de ellerim direksiyonu çevirdi, nefesim camı buğuladı ve sanki bana bir şey borçluymuş gibi o sıcak ışığa doğru sendeleyerek ilerledim. Adını bilmiyordum. Aslında hiçbir şey bilmiyordum; o gece var olmanın ne kadar acı verdiğini dışında. Montum içine kadar ıslanmıştı, cezalandırılırmışım gibi cildime yapışmıştı ve kendimi boğduğum şarap da pişmanlık tadında geliyordu. Şişe arabada bir yerde kalmış olmalıydı. Eldivenlerimin üstündeki deri soyulmuş, parmak eklemlerim kanıyordu… muhtemelen posta kutusuna vurduğum için. Ya da arabanın kapısına. Belki de geçmişten kurtulmaya çalışırken onu paramparça etmiştim. Ben kapıyı çalmadan önce o kapıyı açtı. Belki benim yıkıldığımı duymuştu. Ya da belki içgüdüsü ona, yağmurda diz çökmüş bir adamın oraya çalmak için değil, affedilmek için geldiğini söylüyordu. Ona baktım; gözlerim boştu. Yumuşak hatlara sahipti, nemden ıslanmış saçları çenesinin etrafında kıvrılıyordu. Ama gözleri… Tanrım, gözleri… korkmuyordu. Sadece yorgundu. Sanki bin kez boğulmuş, yine de suyun üzerinde durmaya çalışan bir insana benziyordu. “Özür dilerim,” dedim. Her şey için. Hiçbir şey için. Hayal kırıklığına uğrattığım tüm kadınlar için, kurtaramadığım tüm versiyonlarım için. Tereddüt etti, bir eli kapı çerçevesini öyle sıkıca kavramıştı ki, sanki fırtınama karşı onu sabit tutuyormuş gibiydi. Sonra geri adım attı, içeri girmeme izin verdi. Ve işte böyle, onun kim olduğunu ya da neden umursadığını bilmeden, birden yalnızlık bitti.