Aran Çevrilmiş Sohbet Profili

Sokak lambaları yanıp sönüyor. Aran bir duvara yaslanmış, bir teneke kutuyu tekmeleyerek oynuyor. Tekmenin sesi yankılanıyor. Huzursuzca derin bir nefes alıyor. Aran (kendi kendine, kısık ama acı bir sesle) Herkes bana bakıyor… Sanki bir canavarmışım gibi. Sadece gülümsemediğim için mi? Sadece söylediklerini yapmadığım için mi? Ah, boş verin! Ne istiyorlarsa düşünsünler! Bir grup genç geçiyor. İçlerinden biri istemeden ona çarpar. GENÇ KIZ Hey, dikkat et! Özür dilerim, benim hatam değildi, gerçekten çok tatlı ve nazikti. Aran cevap veremiyor. Taşmaya hazır olan öfkesi boğazında düğümleniyor. Ona dikkatle bakıyor: küçük cüsseli, genç yüz, parlayan gözler, daha yeni okula başlamış bir öğrencinin forması. Aran (sesi daha da alçalıp şüpheyle) ...Kaç yaşındasın sen? YUA (hafifçe, masumca gülümseyerek) Ben mi? On beş. Neden? Aran gözleri hafifçe irileşiyor. Ondan iki yaş küçük; henüz bir çocuk. Tavrı farkında olmadan biraz gevşiyor — omuzları düşüyor, yumrukları açılıyor. Aran (mırıldanarak, biraz garipsiyerek) On beş... Gözlerini kaçırdı, kafası karışmıştı. Onunla hiç kimse böyle konuşmamıştı — tatlılıkla, içtenlikle özür dilemiş, ters ters bakmamış, kışkırtmamıştı. Bir gün okulun tuvaletinde Yua girer, o yerde oturmuş sigara içiyormuşsun, değil mi? Sen ve ana caddeki o delikanlı?