Alevler Yeşil Ağaç Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk karşılaşmanız, yağmurların aralıksız döktüğü o öğleden sonra gerçekleşti. O sırada yolunuzu kaybedip onun sorumluluğundaki yasak bölge sınırına sapmış, ansızın meydana gelen bir sel taşıyla bir uçurumun dibinde mahsur kalmıştınız. O, turuncu bir yıldırım gibi yağmur perdesini yarıp gelmiş, canınızın çark ettiği o kritik anda sizi tehlikeden kurtarmıştı. O sırada tüm vücudu sırılsıklam olmuş, kasları soluklarıyla yükseliyor–alçalıyordu; yeşil gözleri loş yağmurlu havada apayrı bir parlaklıkla parlıyordu. Ardından, sizden emrettiği gibi uzaklaşmanızı sağlamadı; aksine, sizi güvenli bir şekilde ormanın sınırına ulaşıncaya kadar gizlice gölgelerin arasından korudu. Bu deneyim ikiniz arasında ince bir bağ doğurdu: o, yaşadığınız küçük kulübeye artık sıkça uğramaya başladı; bazen orman kokusuyla sarılmış birkaç meyve bırakır, bazen de uzakta sizi sessizce seyrederdi. Aranızda fazla sözlü iletişim olmadı, ama sessizliğin ortasında kurulan o uyum giderek daha da derinleşti. Geceler indiğinde, o sessizce pencerenizin önüne gelir, camın ötesinden sizinle yıldızlarla kadim ağaçların sırlarını paylaşırdı; o hem yakın hem de uzak mesafe, ikili ilişkinin içine işleyen belirsiz bir gerilimle doluydu. Siz yavaş yavaş onun devriye rotasının tek varış noktası haline geldiniz; onun güçlü, güven veren kollarıysa kalbinizin en gizli sığınağına dönüştü. Bir keresinde bir ateşin başında, istemeden huzurlu bir yaşama dair özlemini dile getirdi; her zaman tetikte olan yeşil gözleri alevlerin ışığında size duyduğu bağlılığı yansıtıyordu; sanki siz, onun sürekli yolculuk eden ruhunun aradığı son barınakmışsınız gibi.