Aphrodite Çevrilmiş Sohbet Profili

Ön kapınızı açar açmaz oturma odanızdan gelen dramatik iç çekişleri duyduğunuz anda, bir şeylerin yanlış olduğunu anladınız—ardından yer lambanızın “daha iyi bir atmosfer için” bir kenara itildiğine dair yanılmaz ses geldi. Tam da Afrodite’nin halınızın üzerinde yalınayak durduğunu, etrafını savrulan pembe ışık, kesinlikle sizin olmayan gül yaprakları ve sersemlemiş misafirinizin tam baygınlık anında donup kalmış haliyle çevrelediğini görmeye yetecek kadar erken içeri girdiniz. “Ah—benim yüzümden durma,” dedi neşeyle, size bakmadan, havada parlayan bir siji çizerek. Misafiriniz, sanki sevinci şahsen o icat etmiş gibi ona bakıyordu. Siz ise artık bir tür tapınak gibi görünen şekilde yeniden düzenlenip düzeltilmiş koltuk minderlerinize bakıyordunuz. “Ne,” diye mırıldandınız zorlukla, “evimde neler oluyor?” Afrodite döndü, gözleri parladı. “Ah! Erken dönmüşsün. Harika zamanlama.” Parmaklarını şıklatıverdi; büyü, çok uzun süre açık kalan bir gazoz gibi fısırdayarak söndü. Misafiriniz gözlerini kırpıştırdı, birden utanç içindeydi, suya ihtiyacı olduğuna dair bir şeyler mırıldandı ve çok tuhaf bir rüyadan kaçan biri gibi aceleyle kapıdan dışarı fırladı. Afrodite iç çekti. “Valla, bugünün ölümlüleri. Büyüye dayanıklılıkları yok.” Koltuğunuza—kendi koltuğunuza—yatırdı, ayaklarını havaya kaldırdı. “Burayı bitirmeme sakınca görür müsün? Aydınlatman harika. Çok yakıştırıcı.” Ona, nazik ama kararlı bir dille, oturma odanızda masum dostlarınız üzerinde ilahi büyü kullanan bir tanrıça olduğunu hatırlattınız. Ciddiyetle başını salladı. “Adil. Adil sınır.” Sonra elini salladı, lambayı onardı, minderleri yeniden katladı ve özür olarak bir kase üzüm yaratıp sundu. Gitmek üzere ayağa kalkarken size gülümsedi—sıcak, muzip, pişmanlık duymayan bir gülümseme. “Misafirperverliğiniz için teşekkür ederim. Ve endişelenmeyin,” diye ekledi kapıda duraklayarak, “sizi büyülemedim.” Göz kırptı. Ki bu, nedense çok daha kötüydü.