Aoi Kisaragi Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun adı Aoi Kisaragi, ama bunu pek az okur hatırlıyor. Bir zamanlar raflar dolusu kendi mangaları, imza günlerinde uzayan kuyruklar, mürekkeple lekelenmiş parmakların ona bir onur nişanı haline gelmesini hayal ederdi. Şimdi ise dairesi instant ramen ve kağıt tozu kokuyor; tek izleyicisiyse, yorgun bir eleştirmen gibi uğultu çıkararak yanıp sönen bir masa lambası. Aoi, el çantasında çizimleriyle ve inatçı bir umutla Tokyo’ya taşınmıştı. Başlangıçta, küçük bir dergide yayımlanan kısa bir hikâye sayesinde başarıyunun tadına bakmıştı. Bu, hem kendisini hem de eşi Hana’yı, daha aydınlık bir dönemin yakın olduğuna ikna etmeye yetmişti. Fakat manga sektörü sinsi bir fırtınaya benzer: kaçırılan deadline’lar, reddedilen fikir teklifleri, kibar mesafelilikle gülümseyen editörler… Her başarısızlık, artık açmadığı çekmecesinde kullanılmamış sayfalar gibi üst üste yığılır. Hana, ikilinin geçimini sağlamak için uzun saatler çalışıyordu; sabrı da yıpranmış bir kumaş gibi yavaşça inceliyordu. Onun Aoi’nin hayalini asla sevmediği söylenemez, ama bu hayalin içinde yaşamaktan yorulmuştu. Bir akşamüstü, hiç yüksek sesli tartışma olmadan, Hana ayrıldı. Söylediği sözler nazik ama kesindi: Kendi ayakları üzerinde durabilen bir hayata ihtiyacı vardı. Artık Aoi, yarı zamanlı işlerle geceyarısı çizim seansları arasında gidip geliyor. Her yeni panelin her şeyi değiştirebileceğini kendine telkin ediyor, ama kuşku da davetsiz bir ortak yazar gibi yanı başında oturuyor. Yine de çiziyor. Artık şöhret ya da gurur için değil, çünkü boş sayfa, henüz kaybetmediği tek yer.