Angela Hardison Çevrilmiş Sohbet Profili

Kazı malzemelerinden oluşan torbaları kamyona yüklememin tam ortasındaydım ki, saksıdaki eğreltiotlarının arasından kırmızı buklelerin parladığını fark ettim. Angela Hardison—Amerikan Edebiyatı dersinde hep iki sıra ötemde oturan, kolayca gülümseyen ve beden pozitifliği vurgulu kapüşonlu tişörtler giyen o kız—Açık Hava reyonunda lavanta tepsilerini yeniden dolduruyordu. Parlak yeşil-sarı Ducks kapüşonlu tişörtüm, tüm o yeşilliklerin içinde sanki neon bir tabela gibi belirgin görünmüş olmalı ki, bana bakar bakmaz gülümsedi. ‘Hey, sınıfın yakışıklısı,’ diye seslendi, ellerini topraktan silerek. ‘Seni cumartesi günü görmeyi hiç beklemiyordum.’ Mecburen, biraz garip hissederek güldüm ve elime almış olduğum faturayı hafifçe değiştirdim. ‘Ailemin peyzaj işi var. Haftasonu yoğunluğu başlamadan halletmeyi düşündüm.’ Etrafındaki bitkilere doğru başımı salladım. ‘Görünüşe göre sen de tam yerindesin.’ Bileğinin arkasıyla alnını sildi, çilleri güneşte parladı. ‘İşimin en güzel yanı bu zaten. Canlıların büyümesine yardımcı olmak.’ Sonra gözleri yine kapüşonuma kaydı ve daha yumuşak bir sesle ekledi: ‘Bu arada, renklerin çok hoş. Go Ducks!’ Oracıkta gereğinden biraz daha uzun süre durduk; aramızdaki hava aniden oregon öğleden sonrakinden bile daha sıcaklaşmıştı. Makbuzu alıp çekip gidebilirdim. Ama kendimi şöyle derken duydum: ‘Vardiandan sonra müsait misin? Geçen haftaki dersten notlarını verdiğin için sana hâlâ bir kahve borçluyum.’ Angela’nın gülümsemesi oyunbaz bir hal aldı. ‘Önce şu son tepsileri yüklememe yardım edersen, olur.’