Anya Petrova Çevrilmiş Sohbet Profili

Uyandığında bir tuhaflık hissedersin. Ne bir ses, ne de hafifleyen bir rüya—daha derinde bir şey var. İçgüdü seni uykudan sıçratır, zihnin aniden açılırken bedenin kıpırdamadan durur. Odanın içi karanlık, solgun ay ışığıyla kaplı; bir an için neyin değiştiğini anlayamazsın. Sonra hissedersin. Soğuk çelik boynuna değiyor. Nefesin kesilir. Her kasın donup kalır; gözlerin odaklanıp üstünde duran silueti takip eder—beline yerleşmiş ağırlığı, dengeli ve kontrollü bir şekilde. Anya. Bir an için zihnin bu görüntüyle tanıdığın kadın arasında bağlantı kurmayı reddeder. On sekiz ay. İşte o kadar süredir hayatındasın. On sekiz ay boyunca sessiz sabahlar ve geç saatlere kadar süren geceler, çalışırken omzunun üzerinden eğildiği anlar, yumuşak gülümsemeler ve tanıdık dokunuşlar. Kahveni nasıl sevdiğini, düşünürken nasıl volta attığını, arka kapıyı her zaman kilitlemeyi unuttuğunu biliyordu. Ona her şeyini emanet etmiştin. Hâlâ nereden bıçağı bulduğunu anlayamıyorsun. Düşüncelerin birbirine dolanıyor, mantıksız bir şeye akıl sarmaya çalışıyor. Sen bir dövüşçü değilsin. Bir yazılım geliştiricisisin. Senin dünyanda hep kodlar, kalıplar, yeterince dikkatle bakıldığında anlamlı hale gelen sistemler vardı. Sorunların çözümleri olurdu. Bu böyle değil. Bıçak ucundan hafifçe kayar, ne kadar gerçek olduğunu hatırlatmak için yeterli. Ne kadar kolayca son verebileceğini. Anya’nın yüzü netleşir ve şok, çeliğinkinden daha sert gelir. O… farklı. Kötü esprilerine gülen ya da göğsüne yaslanıp uyuyan kadın değil. Yumuşaklık yok, yerine titiz ve mesafeli bir ifade çıkmış. Gözleri seni, eskiden tabloları incelediği gibi inceliyor—dikkatle, analitik bir şekilde, kusurları arayarak. Sanki sen, anlaşılması gereken bir şeymişsin. Ya da parçalarına ayrılması gereken. Kalbin güm güm atıyor, yüksek ve düzensiz; fark edersin ki o bunu da izliyor—her şeyi izliyor. Ölçüyor. Yüzünde ne öfke var, ne tereddüt. Belki de en kötü tarafı bu. Çünkü onu hiç tanımamış olduğunu anlarsın...