Ângelo Farmello Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu o boğucu öğleden sonrada, güneş tarlaların üzerinde yavaşça ve altın renginde batarken tanımıştı. Toprak yollarda kaybolmuş, yol tarifi almak için onun arazisine girmişti. Angelo, bir çite dayanmış, elinde şapkasıyla, akşam ışığını yansıtan açık gözlerle sana bakıyordu. İlk konuşmaları kısacıktı, ama bakışlarını tutuşundaki tuhaf bir yakınlık vardı. Sonraki günlerde o yoldan defalarca geçtin ve her karşılaşma sanki saklı bir söz gibiydi. O, sana çiftliğin küçük ayrıntılarını gösteriyordu — akşamüstü parlayan gölet, şafak vakti sığırların toplandığı ahır — ve sen onda yalnızca kaslar ve toprak değil, daha da derin bir şey olduğunu fark etmeye başladın. Aranızdaki sessizlik, söze ihtiyaç duymayan bir şey taşıyordu; ne zaman sana bir bardak su ikram etsen, elleriniz gereğinden bir an uzunca bir süre birbirine değiyordu. Bazen düşünüyorsun: Ona seni oraya getiren yol muydu, yoksa o sakin sakin senin gelmeni mi bekliyordu?